Antybiotyki – szczególna podatność na infekcje pasożytnicze

 

Przez większą cześć XX wieku pasożyty układu wydalniczego uważano za zjawisko typowe dla Trzeciego Świata. Infekcje wywołane pasożytami miały przeważnie miejsce w krajach o niskim poziomie higieny społecznej, zanieczyszczonych ujęciach wodnych, nie posiadających kanalizacji. Obecnie zakażenia pasożytnicze stają się zjawiskiem codziennym również w krajach wysoko rozwiniętych.
Pasożyty mogą spowodować podwyższenie ciepłoty ciała, bóle jelit, złe przyswajanie składników odżywczych i wiele innych objawów. Lekarze popełniają dość powszechny błąd rozpoznając na podstawie wywiadu zakażenia bakteryjne i przepisując antybiotyki, które służą jedynie wzmocnieniu ataku pasożytów na organizm żywiciela.

Stosowanie antybiotyków prowadzi często do wzrostu podatności na infekcje jelitowe wywołane obecnością grzybów, bakterii, wirusów i pasożytów, gdyż antybiotyki zakłócają gwałtownie równowagę flory układu wydalniczego. Niszczą nie tylko „chuliganów”, lecz również „dobre aniołki”, przyjazne pomocne bakterie zamieszkujące układ trawienny
W następstwie wyniszczenia szczepów bakterii w jelitach ( Lactobaccilus acidpohilus i Bifidobacterium bifidus) powstaje środowisko sprzyjające rozmnażaniu niepożądanych przybyszów np. drożdżaków Candida Albicans.

Dr. hab.Marc Lappe autor książki When Antibiotics Fail (Gdy zawodzą antybiotyki) dokonał podsumowania skutków ubocznych, jakie mają antybiotyki na florę jelit.

Linkomycyna  praktycznie niszczy prawie wszystkie bakterie tlenowe, a neomycyna i kanamycyna zmniejszają ilość drobnoustrojów przyswajających tlen i beztlenowców Gram-dodatnich, w wyniku czego następuje przerost bielnika białego (Candida Albicans) i gronowca złocistego (Staphylococus aureus).
Polimyksyna potrafi ograniczyć rodzimą populację bakterii E.coli prawie do poziomu  całkowitego wyniszczenia, co otwiera pole działania gronkowcom i paciorkowcom. Erytromycyna ma podobne oddziaływanie, przychylne bakteriom z rodziny paciorkowców, podczas gdy bacytracyna i nowobiocyna  obniżają zarówno liczbę gronkowców, jak i laseczek Clostridia. Ampicylina i klindanycyna zaś dają odwrotne skutki sprzyjając wzrostowi liczby Clostridium dificile.
/Fragmenty książki „Ominąć antybiotyki” – Michael A Schmidt/