adhd

ADHD nadpobudliwość

 

 

ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder) – zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, określany w literaturze także jako zaburzenia hiperkinetyczne. Termin ADHD obejmuje zarówno ADHD z zaburzeniami hiperaktywnymi, jak i bez nich u dorosłych i dzieci[1]. Można się spotkać także z terminem ADD (Attention-deficit disorder), który pojawił się jako nazwa zaburzenia jako pierwszy, a także AADD (Adult attention-deficit disorder), czy AADHD określające zaburzenie u osób dorosłych.

 

Jest to grupa zaburzeń charakteryzujących się wczesnym początkiem (zazwyczaj w pierwszych pięciu latach życia), brakiem wytrwałości w realizacji zadań wymagających zaangażowania poznawczego, tendencją do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich oraz zdezorganizowaną, słabo kontrolowaną nadmierną aktywnością[2].

Uważa się, że ADHD występuje u 4-8% dzieci w wieku wczesnoszkolnym (6–9 lat), głównie chłopców, niezależnie od rasy i kultury. Następnie częstość występowania zmniejsza się o 50% na każde 5 lat, jednakże u 60% dorosłych utrzymują się niektóre lub wszystkie cechy zespołu (zwłaszcza dotyczące deficytów uwagi).

 

Przyczyny
Skan PET metabolizmu glukozy w mózgu zdrowego dorosłego (po lewej) w porównaniu do dorosłego z ADHD (po prawej)[3]

Nie są znane dokładne przyczyny ADHD[4]. Zidentyfikowano jednak szereg czynników, które mogą przyczynić się do lub nasilać ADHD. Wskazywane czynniki to: genetyczne, dieta i środowisko społeczne.
Biologiczne

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest zespołem zaburzeń, najczęściej o podłożu genetycznym, który powoduje powstawanie objawów z trzech grup impulsywności, nadruchliwości i zaburzeń koncentracji uwagi, spowodowany jest zaburzeniami równowagi pomiędzy układami dopaminowym i noradrenalinowym w OUN.

Objawy nadpobudliwości mogą również występować w wyniku:

  • uszkodzenia centralnego układu nerwowego,
  • niedotlenienia w czasie porodu,
  • także przy innych zespołach objawowych np. u pacjentów z łamliwym chromosomem X.

 

/źródło: Wikipedia.org / więcej na http://pl.wikipedia.org/wiki/ADHD

 

 




afta

Afta – zapalenie błony śluzowej jamy ustnej

 

Afta (łac. aphtosis) – otwarte owrzodzenie zlokalizowane na błonie śluzowej jamy ustnej, warg lub języka z wytworzeniem miejscowego stanu zapalnego. Może im towarzyszyć powiększenie okolicznych węzłów chłonnych. Często afty występują z nawrotami (nawracające aftowe zapalenie jamy ustnej). Jeśli pojawiają się częściej niż raz w roku, należy rozważać dodatkowe badania, celem stwierdzenia czy nie towarzyszy im inne schorzenie.

 

Objawy

Owrzodzenie ma charakter płytkiej nadżerki pokrytej białym nalotem i otoczonej rumieniowatym, zapalnym obrzeżem, są bolesne. Afty mogą być różnej wielkości – od 1mm do 2cm średnicy, ale najczęściej nie przekraczają 5 mm średnicy. Mogą występować pojedynczo lub w grupach zazwyczaj na błonie śluzowej podniebienia miękkiego, policzkowej części warg i bocznych powierzchniach języka. Pojawiają się najczęściej w wieku od 10 do 40 lat. Owrzodzenia goją się samoistnie w ciągu kilku dni (tygodni) lecz możliwe są nawroty. Afty pojawiające się częściej niż raz w roku mogą sugerować nawracające aftowe zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (stomatitis aphtosa).
Przyczyny

Wykazano wyraźny związek pojawiania się aft z czynnikami takimi jak:

  • wkładanie brudnych palców do ust,
  • niektóre składniki (często sztuczne) dodawane do żywności (por. konserwant),
  • stres,
  • gorączka,
  • urazy mechaniczne, np. podczas zabiegów stomatologicznych, podrażnienie szczoteczką do zębów podczas szczotkowania,
  • przypadkowe (lub celowe – autoagresja) przygryzienie,
  • alergia,
  • zmiany hormonalne,
  • podrażnienia wywoływane pastą do zębów (a właściwie dodecylosiarczanem sodu – jej składnikiem),
  • jeśli nie stwierdzono niedoborów odpornościowych i zakażeń przede wszystkim wirusami z rodziny Herpesviridae może być rozważana nieprawidłowa reakcja immunologiczna (por. autoagresja komórek),
  • niedobór witaminy B12,
  • niedobór żelaza,
  • niedobór kwasu foliowego,
  • niektóre leki zwalczające anginę,
  • zapalenia jelit,
  • zakażenie wirusem HIV.

Afty mogą również pojawiać się wskutek zażywania silnych antybiotyków. W tym wypadku najlepszą formą zapobiegania i leczenia aft jest przyjmowanie leków osłonowych na bazie bakterii kwasu mlekowego.

Dużą rolę w zachorowaniach na aftozę nawrotową odgrywają czynniki genetyczne oraz predyspozycje rodzinne. Około 30% osób chorujących na aftozę nawrotową ma w swojej najbliższej rodzinie osobę z tą samą dolegliwością. W przypadku występowania tej choroby u obojga rodziców, wystąpienie aft u ich dzieci wiąże się z 90% ryzykiem.
Zapobieganie i leczenie [edytuj]

* unikać potraw oraz czynników ryzyka wywołujących nadżerki,
* unikać niedoborów witamin (szczególnie B12), żelaza, kwasu foliowego.

W przypadku wystąpienia schorzenia zaleca się płukanie jamy ustnej naparem z szałwii lub zastosowanie środków farmaceutycznych w postaci żelu zawierających kwas hialuronowy.

(źródło: Wikipedia)




aids

AIDS

 
AIDS ang. Acquired Immunodeficiency Syndrome – Zespół nabytego niedoboru odporności

 

AIDS jest wynikiem zakażenia organizmu wirusem HIV, końcowym stadium tego zakażenia jest wyniszczenie układu immunologicznego (odpornościowego) ze względu na bardzo niski poziom limfocytów.
Dochodzi wówczas do powstawania zapalenia płuc, nowotworów, gruźlicy z którymi organizm nie jest w stanie walczyć, często takie zapalenia kończą się śmiercią.

 

Czas od chwili kontaktu z wirusem, do momentu w którym można zdiagnozować infekcję za pomocą typowych testów (tzw. okienko serologiczne), w przypadku infekcji HIV trwa zwykle około sześciu tygodni. W ciągu kilku dni po zakażeniu może rozwinąć się tzw. ostra choroba retrowirusowa trwająca do kilku tygodni. W tym okresie występują objawy ogólne takie jak powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura i inne tzw. grypopodobne symptomy. Stwarza to podwójne niebezpieczeństwo ponieważ chory zazwyczaj nie zdaje sobie sprawy z tego że jest zakażony, a poziom wirusa we krwi osiąga bardzo wysokie wartości, co ułatwia jego dalsze rozprzestrzenianie się. Po dość długim okresie bezobjawowym (trwającym nawet kilkanaście lat) zaczynają pojawiać się objawy uszkodzenia układu immunologicznego. Pacjent zapada na choroby, które u ludzi nieposiadających uszkodzonego układu odpornościowego nie występują (tzw. infekcje oportunistyczne). Rozpoczynają się wyczerpujące biegunki. Później, gdy z układu immunologicznego pozostały tylko szczątki, organizm atakowany jest przez choroby nowotworowe (mięsak Kaposiego (u 13% pacjentów), rak szyjki macicy, chłoniaki oraz grzybice, zapalenia płuc).

 

Niemal każde zakażenie HIV po latach przeradza się w AIDS. HIV poza organizmem człowieka ginie pod wpływem typowych środków odkażających. Wirusa zabija już podgrzewanie do temperatury 56ºC przez pół godziny.

 

Jak może dojść do zakażenia wirusem HIV

Zakażenie następuje głównie przez krew, np. przez wstrzyknięcie lub przetoczenie krwi osoby zakażonej (np. narkomani stosujący narkotyki dożylnie) lub przetoczenie tzw. produktów krwiopochodnych. Innym źródłem infekcji mogą być nieodpowiednio odkażone nożyki do golenia, cążki czy narzędzia fryzjerskie. Możliwe jest również zakażenie wertykalne – wewnątrzmaciczne, okołoporodowe oraz przez karmienie piersią, a także podczas stosunków seksualnych. Uważa się, że zakażeniu HIV sprzyjają choroby przenoszone drogą płciową, co wynika ze znacznie łatwiejszej penetracji tkanek przez wirusa przez uszkodzoną błonę śluzową. Obecność niektórych infekcji (np. zakażenie wirusem zapalenia wątroby) również może sprzyjać zakażeniu HIV.

W codziennych kontaktach, przy braku tzw. wrót zakażenia (bez naruszania ciągłości skóry lub błon śluzowych), np. przez zwykły towarzyski pocałunek zwyczajowe podanie ręki, wspólne używanie naczyń i nakryć stołowych, kichanie czy kaszel, kąpiel we wspólnej wannie czy basenie kąpielowym, wspólne używanie ubikacji, przebywanie w publicznych środkach komunikacji, ukąszenie przez owada itp., zakażenie HIV jest praktycznie niemożliwe. Następuje dopiero wówczas, gdy przez wspomniane wrota zakażenia przeniesiona zostanie odpowiednia ilość wirusa HIV wprost do krwi. Stężenie wirusa HIV w innych wydzielinach czy wydalinach człowieka, np. w ślinie, plwocinie, łzach, jest na tyle niewielkie, że zakaźność jest praktycznie żadna.

 

Objawy:

Kilka dni po zakażeniu mogą wystąpić objawy przypominające grypę. Osoba zarażona wirusem HIV początkowo czuje się zdrowa przez kilka miesięcy, a nawet lat. Wśród pierwszych objawów świadczących o postępie choroby, wymienić należy: gorączkę, spadek masy ciała, biegunki, obrzęki węzłów chłonnych, ogólne osłabienie, bóle głowy, przytępienie intelektu, stany pomroczne, wysypki skórne, zakażenie jamy ustnej i gardła. Te nieswoiste początkowo objawy mogą się cofnąć.
Znowu mijają miesiące i lata, zanim wystąpi – wskutek zaniku odporności – pełny obraz choroby z następującymi objawami:

  •  duszność, suchy kaszel i gorączka jako wyraz zapalenia płuc;
  • ciężkie biegunki;
  • dolegliwości przy połykaniu – jako wyraz chorób grzybiczych przełyku;
  • opryszczka (herpes simplex);
  • nowotwór skóry (mięsak Kaposiego oraz mięsak limfatyczny;
  • gruźlica;
  • wysypki skórne;
  •  zmiany osobowości, upośledzenie pamięci, spadek aktywności, ataki drgawek itp. – jako wyraz postępującego uszkodzenia mózgu przez wirusy.

 




Acidosa – zakwaszenie organizmu

 

Wydawać by się mogło, że zakwaszenie organizmu powoduje żywność o smaku kwaśnym. Nic bardziej mylnego.
Im bardziej pożywienie różni się od naturalnego, tym większe jest niebezpieczeństwo zaburzenia równowagi organizmu tzw. homeostazy i wystąpienia kwasicy – acidozy.

 

Acidosa – zakwaszenie organizmu to również efekt przyjmowania leków chemicznych w tym antybiotyków, sterydów, które lekarze bez opamiętania przepisują swoim pacjentom.

Również przewlekłe choroby, infekcje grzybicze, bakteryjne czy wirusowe, zaburzenia czynności nerek, trzustki, jak również stresy powodują wzrost kwasowości organizmu tzw. acidosę. Zużywane są zapasy alkalicznych rezerw neutralizujących środowisko. Występuje sytuacja sprzyjająca pojawieniu się lub pogłębieniu infekcji grzybiczej, siwieniu włosów, problemów z układem
kostno-stawowym (osteoporoza, reumatyzm, próchnica, tworzenie się wyrostków kostnych tzw.ostróg czy zwyrodnień kręgosłupa), nerwowym, trawiennym, aż do zagrożenia chorobami nowotworowymi.

 

Na kwasicę -acidosę, bardzo wrażliwe są nerki, ponieważ kwasy powodują ich blokadę, co dalej wywołuje zaburzenia czynnościowe. W efekcie może pojawić się artretyzm , dna moczanowa tzw. podagra, łamliwość kości, częste złamania kości szyjki udowej, wypadanie włosów, łysienie, łamliwość paznokci oraz pocenie się rąk i nóg.
Kwasica blokuje również wędrującą w przestrzeni międzykomórkowej zarodnikową tkankę mazanchymatyczną, będącą prekursorem wszystkich rodzajów tkanki łącznej. Dlatego mogą pojawiać się zmiany skórne, piegi, przebarwienia, bielactwo, łuszczyca, łupież a także martwica kości.

Zakwaszenie organizmu jest spowodowane również niedostateczną ilością tlenu. Na skutek niewystarczającej ilości tlenu organizm zaczyna go czerpać z fermentacji cukru, w wyniku czego powstaje dodatkowo kwas mlekowy zakwaszający organizm. Nadmiar kwasu mlekowego utrudnia powrót organizmu do przyswajania tlenu z atmosfery efektem tego jest wynaturzenie komórek oraz ich przetwarzanie się w komórki rakowe.

 

Czy wiesz dlaczego proces osteoporozy dotyka ludzi w podeszłym wieku?

W miarę starzenia się organizmu i z powodu braku dodatkowej suplementacji wapnia, oraz gorszej wchłanialności wapnia jego ubytki w kościach są coraz większe. Wapń bowiem zostaje cały czas zużywany do odkwaszania organizmu na skutek spożywania nieprawidłowego pożywienia. Na domiar złego to właśnie ludzie starsi są faszerowani ogromnymi ilościami leków chemicznych, które wynoszą z aptek całymi siatkami. Taka ilość leków chemicznych dodatkowo powoduje zużycie wapnia i proces osteoporozy pogłębia się, a na osteoporozę lekarze znowu przepisują leki chemiczne i na dodatek zalecają picie mleka – jednego z produktów najsilniej zakwaszającego organizm.
Skutek jest wiadomy coraz gorszy stan kości i zębów, zapchane i zablokowane nerki, powiększona wątroba, podrażniona śluzówka żołądka.

 

Jak organizm radzi sobie z usuwaniem toksycznych związków i odkwaszaniem organizmu?

Organizm ludzki, ma wielki magazyn wapnia , którym są kości i zęby, ale nie brak go również w panewkach, chrząstkach stawowych i tkance maziowej. Sam proces wypłukiwania trujących toksyn i odkwaszania polega na tym, że organizm zmuszony jest oddać wapń ze swojego magazynu ( kości, zęby), aby zneutralizować toksyczne związki.

W miarę starzenia zaczyna słabnąć funkcjonowanie nerek. Dodatkowa dawka leków chemicznych obciąża nerki, wątrobę, które nie są w stanie usunąć nadmiaru szkodliwych substancji. Wówczas to lekarstwo, które według niektórych lekarzy ma leczyć, samo staje się źródłem zakażenia, doprowadzając w skrajnych przypadkach do śmierci.
To jak błędne koło !!!

Zdaniem dr Josefa Jonasa, w leczeniu acidozy (kwasicy) najważniejsze znaczenie posiadają chelatowane preparaty wapniowe, które alkalizują środowisko. Taki wapń zasadotwórczy, jak również same chelaty mają zdolności oczyszczające i wyprowadzają metale ciężkie, wapń kwasotwórczy oraz inne toksyny z organizmu alkalizując naturalne środowisko.
Przyczyniają się tym samym, do utrzymania właściwej równowagi kwasowo-zasadowej w organizmie.
Dla przykładu w medycynie naturalnej, chelaty wapnia i magnezu podaje się w hiperkalcemii oraz aby przeciwdziałać tworzeniu się w nerkach piasku i kamieni nerkowych. Jednym z doskonałych tego typu produktów jest Strong Bones (chelatowany wapń z magnezem).
Produkty silnie zakwaszające organizm

Na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego przeprowadzono badania na 150 ochotnikach. Badania te polegały na wpuszczeniu do żołądka sondy i podawaniu różnych płynów.

Na podstawie badań podano listę płynów powodujących największe
zakwaszenie organizmu
1. mleko
2. piwo
3. 7-Up
4. kawa bezkofeinowa
5. zwykła kawa
6. herbata
7. Coca-Cola

 

Badania miały na celu znalezienie głównych sprawców wywoływania stanów zapalnych żołądka doprowadzając do powstania nadżerek, wrzodów, polipów i innych wynaturzeń uszkodzonej tkanki z rakiem włącznie.

Z pewnością najbardziej szokuje informacja dotycząca mleka, tym bardziej że reklamy wmawiają nam iż mleko jest najlepszym źródłem wapnia- zgroza!
Pasteryzowane mleko nie dość, że po procesie pasteryzacji posiada znikomą ilość przyswajalnego wapnia, to dodatkowo zakwasza organizm, który musi oddać ze swego magazynu (kości, zęby) wapń w celu odkwaszenia takiego mleka.

Zatem spożywanie mleka i jego produktów zmniejsza zasoby wapnia w naszym magazynie (kości, zęby) powodując osteoporozę i wypadanie zębów.

Więcej na temat mleka w książce /”Mleko cichy morderca”-autor lekarz dr Nand Kischore Sharm/

„Wrogami” wapnia są tłuszcze, kwas szczawiowy (obecny np. w czekoladzie, kakao i czarnej herbacie) oraz kwas fitynowy (zawarty w produktach zbożowych – unikaj nadmiaru białego pieczywa i makaronów) jak również leków typu antykoagulanty, sterydy, kortykosterydy, enkorton, leki uspakajające, przeciwbólowe, leki na zgagę oraz antybiotyki.

 

Objawy wskazujące na zakwaszenie organizmu

Kwasy powodują starzenie się tkanek, zmarszczki, bóle i opuchnięcia, gdy organizm zatrzymuje wodę, aby je rozcieńczyć i zapobiec zniszczeniom. Komórki rakowe szybko rozwijają się w kwaśnym środowisku, podczas gdy zdrowe komórki giną.

 

Jeżeli Twój organizm jest zakwaszony to wysyła wyraźnie sygnały.
Jedną z pierwszych oznak są ciemne kręgi pod oczami. Bóle głowy, niestrawność, pryszcze i krosty, częste zaziębienia, zawroty głowy, nudności, mroczki przed oczami, gorycz lub kwas w ustach, obłożony język, uderzenia krwi do głowy, osłabienie fizyczne to tylko niektóre, najczęściej występujące objawy nadmiernej kwasowości.
Przy zakwaszeniu organizm traci bardzo wiele energii, aby z trudem utrzymać prawidłowe pH krwi; ta energia mogłaby być użyta na przykład do likwidowania nadwagi.

Osoby mające nadwagę lub są otyłe w pierwszej kolejności powinny oczyścić organizm przez odkwaszanie i oczyszczanie go z toksyn. Kumulujące się toksyny wiążą wodę i tłuszcze wskutek czego organizm nie może się ich pozbyć stąd nadwaga i otyłość oraz trudności w zrzuceniu nadwagi.

 

Długotrwałe zakwaszenie sprzyja rozwojowi poważnych chorób takich jak: nadciśnienie, miażdżyca, cukrzyca, osteoporoza, nowotwory, zmiany zwyrodnieniowe stawów, nadwaga, a także może być przyczyną wielu dolegliwości: ogólnego zmęczenia, braku koncentracji, zaburzeń snu, napięć nerwowych, depresji, częstych infekcji, zaparć, łamliwości paznokci i wypadania włosów.

 

Choroby przewlekłe spowodowane nadmiarem kwasów w organizmie.

1. Przewód pokarmowy
Ostre lub przewlekłe stany zapalne błony śluzowej żołądka, grzybica jelit, zaparcia, problemy trawienne, uczucie pełności, wzdęcia, schorzenia pęcherzyka żółciowego.

2. Mięśnie – stawy
Dna moczanowa (kwas moczowy), bóle mięśni (kwas mlekowy), uszkodzenia dysków międzykręgowych, ostre i przewlekłe bóle kręgosłupa, osteoporoza, zapalenie stawów, reumatyzm.

3. Skóra – włosy – zęby
Wypadanie włosów, kruche paznokcie, próchnica, parodontoza, sucha skóra, neurodermitis, zakażenia grzybicze, trądzik u nastolatków i dorosłych, problemy z cerą, cellulitis.

4. Układ metaboliczny
Nadwaga, napady wilczego głodu, nagły głód słodyczy, cukrzyca, kamienie nerkowe, podwyższony poziom cholesterolu.

5. Układ sercowo-naczyniowy
Nadciśnienie, przedwczesne zwapnienie, choroby naczyń krwionośnych, nieprawidłowe ukrwienie rąk i nóg, zawroty głowy, migreny, zawał serca.

6. Cały organizm
Chroniczne bóle, depresja, zmniejszona wydolność organizmu, ogólne złe samopoczucie, niezdolność do radzenia sobie ze stresem, obniżenie popędu płciowego, przetrenowanie u sportowców, szybkie męczenie się.

Zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej są także przyczyną osłabienia bariery immunologicznej (spadek odporności)organizmu.

Suplementacja – Jaki wapń jest najlepszy

Aby wapń był prawidłowo wchłaniany, musi być przyjmowany łącznie z magnezem w odpowiedniej proporcji 2:1 w połączeniu z witaminą K2 i D.

Przyjmowanie samego wapnia powoduje zaparcia!

Z przyswajaniem innych form wapnia jest duży kłopot ponieważ organizm taki wapń może przyswoić tylko w 10%, a z drugiej strony ma poważne trudności z wyrzuceniem z siebie tej nieprzyswajalnej, często toksycznej reszty.

Nadmiar wapnia kwasotwórczego prowadzi do tzw. hiperkalcemii czyli zbyt dużej ilości wapnia w krwioobiegu.

 

Z reguły ilość ta nie powinna przekraczać 1% całego wapnia w organizmie. Natomiast może się okazać, iż mimo niedoboru wapnia w innym miejscu organizmu np. w kościach, obecny nadmiar toksycznego wapnia kwasotwórczego istnieje w krwioobiegu.
Wtedy toksyczny tzw. kwasotwórczy wapń odkłada się w stawach dając przyczynę do chorób kostno-stawowych w tym podagra (dna), powoduje próchnicę zębów, osteoporozę. Wytrącany w nerkach, sprzyja tworzeniu się piasku i kamieni. Podobnie jest z tworzeniem kamieni żółciowych. Zatem należy unikać nadmiaru wapnia kwasotwórczego, którego najwięcej znajduje się w pasteryzowanym mleku, serach oraz w półsyntetycznych produktach mineralnych i multiwitaminach. Wapń taki nie
posiada łączy chelatowych (opis na opakowaniu).

Sławomir Nowakowski w swojej książce „Uroda i Zdrowie” – Poradnik medyczny opisuje przypadek pacjentki z hiperkalcemią.

„…W mojej praktyce trafiła się kobieta, której badania włosa (modna analiza włosów) wykazały nadmierną, toksyczną ilość wapnia. Wyglądało na to, że organizm miał za dużo wapnia. Natomiast moje badania oczu i stóp wskazały na problemy z kręgosłupem i rwą kulszową, co potwierdził wywiad z pacjentką.
Te i kilka innych objawów wskazało na duże braki wapnia w organizmie. Oczywistym w takim przypadku jest fakt, że gospodarka wapniowa jest rozregulowana. W tym wypadku jednym z moich zaleceń było przyjmowanie suplementów dobrze przyswajalnego wapnia chelatowego, natomiast mój kolega lekarz był temu zdecydowanie przeciwny. Na tej podstawie wydaje się, iż praktykowane obecnie i modne badania z włosów, są w wielu przypadkach mało wiarygodne. W opisywanym powyżej przypadku
wyglądało na to, że organizm wyrzucał nadmierną ilość wapnia do włosów…”

 

Był to jednak wapń toksyczny tzw. kwasotwórczy.

Minerały w postaci chelatów organizm pobiera tylko wtedy kiedy są mu potrzebne, a zatem nie ma możliwości przesycenia nimi organizmu. Inaczej jest z minerałami wytrącanymi chemicznie, bez naturalnych chelatów (protein transportowych), z jakimi mamy do czynienia w półsyntetycznych multiwitaminach.

Wapń – dla kogo i w jakich dawkach

Dr Lndon Smith, profesor pediatrii na Uniwersytecie Oregońskim, odkrył skuteczność podawania wapnia w leczeniu dzieci nadpobudliwych, z objawami autyzmu, ADHD, schizofrenii czy też padaczki. Wapń ułatwia przekazywanie impulsów nerwowych i zapewnia prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego.

Wapń jest wręcz niezbędny podczas częstych stanów zapalnych w organizmie.

Wapń wspomaga wchłanianie magnezu, łagodzi bezsenność, buduje silne kości i zęby oraz poprawia działanie systemu nerwowego. Niedobór tego pierwiastka może u dzieci spowodować krzywicę (głównie w przypadku równoczesnych niedoborów witaminy D), a u nastolatków bóle wzrostowe kości. Właśnie w tym okresie młody organizm wymaga większej ilości wapnia. Przy niedostatecznej ilości wapnia zdarzają się bóle głowy, brak odporności na alergię i występuje większa podatność na infekcje.
Noworodki od urodzenia do 6 miesiąca życia potrzebują dziennie – 400 mg wapnia.
Niemowlęta od 6 miesiąca życia do roku – 600 mg wapnia dziennie.
Dzieci od roku do 10 lat – 800 mg.
Dzieci i młodzież od 10 do 24 lat – 1,2-1,5 grama dziennie.
Mężczyźni powyżej 24 roku życia – 1 gram dziennie.
Kobiety od 25 do 50 lat – 1 gram wapnia dziennie.
Dorosłe osoby 800-1200 mg wapnia.

 

Dziewczęta i kobiety w okresie miesiączkowania, kiedy to w pierwszym dniu menstruacji gwałtownie spada poziom wapnia we krwi, zaczynają odczuwać skurcze macicy i nieznośny ból.
Stąd też same bywają nieznośne, nerwowe, rozdrażnione, cierpią na bezsenność, depresję i różne bóle od bólu nóg po plecy i głowę. Zmniejszający się poziom wapnia we krwi wywołuje u kobiet napuchnięcie piersi, rąk, stóp i nóg oraz twarzy, wzrasta waga ( niedobór wapnia zaburza gospodarkę elektrolitową powodując nadmierne zatrzymywanie wody i soli w organizmie) dołączają się infekcje, ból głowy i uczulenia.
Wynika z tego, iż szczególnie podczas miesiączkowania wapń jest niezwykle potrzebny.

Szczególnie duże zapotrzebowanie na wapń mają kobiety w ciąży, jego brak powoduje, ze rozwijające się dziecko czerpie wapń do budowy swoich kości od mamy, stąd w tym czasie kobietom psują się zęby i wiele z nich w tym czasie je traci.

Zwiększone zapotrzebowanie na wapń mają również kobiety w okresie menopauzy. Jeśli w organizmie kobiety podczas menopauzy jest zbyt niski poziom wapnia, to może ona cierpieć na bezsenność, łatwo popadać w irytację i depresje, może być bardzo nerwowa, mieć bóle głowy.

Zdrowe, dorosłe osoby na ogół potrzebują dziennie 800-1200 mg wapnia. Osoby chore z powodu braku wapnia , powinny stosować go nawet w ilości 2 gramy dziennie .
Z wiekiem jednak zapotrzebowanie na wapń wzrasta z powodu gorszego przyswajania. Kto bierze 1250 mg wapnia dziennie ma większą gęstość kości od tego, kto bierze tylko 750 mg.

(źródło: Uroda i zdrowie -Sławomir Nowakowski; „Przestań się starzeć od dziś” – Jean Carper)
Czasem niedobory wapnia dotyczą również braków potrzebnego w organizmie fosforu, witaminy C, beta carotenu, magnezu i budulcowych białek do tworzenia chelatów.

Produkty powodujące odkwaszanie organizmu: sok marchwiowy, buraczany, sok z grejpfrutów , cytryny (rozcieńczony z wodą o temp. pokojowej) , czarne winogrona.

 
ZAKWASZENIE I SPOSOBY NA ODKWASZANIE (czytaj więcej)




alzheimer

Choroba Alzheimera

 

polega na zaburzeniu funkcjonowania mózgu, jest najczęściej występującym schorzeniem otępiennym. Charakteryzuje się zakłóceniami w sferze czynności poznawczych, zwłaszcza zaś postępującym zanikiem pamięci, utratą zdolności do myślenia abstrakcyjnego i do wykonywania w sposób logicznie uporządkowany złożonych, a potem, w miarę postępu choroby, nawet prostych zadań.

 

W większości przypadków choroba Alzheimera zaczyna się w starszym wieku, po 65. roku życia i w pierwszym okresie, nie dając wyraźnych objawów, jest trudna do zauważenia przez otoczenie. W miarę postępu choroby jej objawy nasilają się, aż do całkowitej niezdolności pacjenta do samodzielnego życia. Choroba trwa na ogół od 5 do 12 lat. Śmierć następuje w wyniku powikłań pozamózgowych.

Mechanizmy prowadzące do powstania i rozwoju choroby nie są w pełni poznane.

Mimo bardzo intensywnych, zwłaszcza w ostatnim okresie prowadzonych prac badawczych lekarze nie znają na razie skutecznej terapii przyczynowej, a leczenie koncentruje się na zmniejszaniu objawów choroby.

Wg dr H.Clark 100% przypadków choroby Alzheimera znalezione zostały złogi aluminium.
Również rozpuszczalniki ksylen i toluen, którymi zanieczyszczone są popularne napoje, napoje gazowane i kawa bezkofeinowa. Na początku organizm potrafi je zneutralizować, jednak stały dopływ solwentów spowalnia metabolizm i umożliwia rozwój pasożytów w mózgu. Pospolite przywry, pochodzące z niedogotowanego mięsa i od naszych ukochanych zwierząt, dostają się do mózgu i stale się namnażają. Oprócz osadzających się w tkance mózgowej wymienionych solwentów, zagnieżdżają się tam również takie bakterie jak Shigella, które wywołują następujące objawy: drżenia, utrata równowagi albo problemy z mową.

Po oczyszczeniu organizmu z pasożytów, bakterii i toksyn, należy zadbać aby żywność nie zawierała pleśni i konserwantów i w miarę możliwości unikać styczności z produktami, które zawierają wymienione solwenty. Konieczne jest dostarczenie organizmowi odżywczych substancji, w tym m in.witaminy C i witamin B-complex. Należy oczyścić nerki i wątrobę oraz zadbać o czystość swojego środowiska i diety oraz uzębienia.

 

/źródło Kuracja życia H.R. Clark/

 

Choroba Alzheimera
artykuł lek. med. Ryszarda Feldmana, ordynatora III Oddziału Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Praskim p. w. Przemienienia Pańskiego w Warszawie, napisany w styczniu 2000 dla serwisu RES MEDICA (fragment)
Choroba Alzheimera należy do kręgu schorzeń otępiennych (50% wszystkich przypadków otępienia), charakteryzujacych się organicznymi zaburzeniami w sferze czynności poznawczych, zwłaszcza zaś postępującym zanikiem pamięci, wytracaniem zdolności do myślenia abstrakcyjnego, do wykonywania w sposób logicznie uporządkowany złożonych, a potem, w miarę postępu choroby, nawet prostych zadań. Choroba charakteryzuje się podstępnym początkiem, trudnym niekiedy do zauważenia przez otoczenie. W miarę upływu czasu pojawiają się różne zaburzenia zachowania i objawy związane z upośledzeniem czynności kory mózgowej.

 

Choroba została po raz pierwszy opisana w 1906 roku przez niemieckiego neuropatologa Aloisa Alzheimera i przez długie lata stanowiła mało ważne zagadnienie neurologiczno-psychiatryczne. Obecnie jest uważana za chorobę bardzo rozpowszechnioną wśród osób starych i bardzo starych. Rzadko występuje, nawet w formie początkowej u ludzi 50-letnich. Zwykle zaczyna się po 65. roku życia. Z badań epidemiologicznych wynika, że w krajach wysoko cywilizowanych odsetek osób w wieku 65-70 lat dotkniętych chorobą wynosi 2,5%. W wieku pomiędzy 65.-85. rokiem następuje znaczący wzrost liczby osób chorych – do jej podwojenia dochodzi co kolejne 5 lat. Odsetek chorych wśród 85-latków wynosi co najmniej 25 -30%! Na świecie choruje 20 mln ludzi, w Polsce – ok. 150 tysięcy.

 

Z badań epidemiologicznych wynika, że na chorobę Alzheimera częściej chorują kobiety. Na postęp choroby ma wpływ wykształcenie: ludzie z niskim stopniem wykształcenia chorują częściej i proces chorobowy zachodzi u nich szybciej. Długotrwała aktywność umysłowa istotnie spowalnia przebieg choroby. Przebyte urazy mogą mieć wpływ na jej postęp. Okazało się też, że kobiety po czterdziestce, które zdecydowały się w tym wieku na ciąże, są obciążone większym ryzykiem choroby.

 

Populacyjne badania genetyczne wykazują, iż u 40 % chorych stwierdza się rodzinne występowanie schorzenia. Prawdopodobieństwo jego wystąpienia u jednojajowego bliźniaka, gdy pierwszy już choruje, jest wysokie. Wiadomo też, że w niewielkim odsetku przypadków choroba dziedziczy się w sposób autosomalny dominujący. Dotyczy to osób z wczesnym początkiem choroby.

 

Za rodzinne występowanie choroby odpowiedzialne są prawdopodobnie mutacje genów na 1., 14. , 19. i 21. chromosomie. Szczególnie dotyczy to chromosomu 21 i genu odpowiedzialnego za produkcje prekursorowego białka beta-amyloidu (APP). Zidentyfikowano już 4 mutacje genu APP. Mutacje w rodzinnej postaci choroby Alzheimera dotyczą genu preseniliny 1 i preseniliny 2, białek przezbłonowych. Wiadomo też, że ryzyko choroby Alzheimera istotnie wzrasta u homozygot genu kodującego apolipoproteinę E (apoE4).
W chorobie Alzheimera stwierdza się typowe zmiany w mózgu, polegające na powstawaniu starczych blaszek złożonych z beta-amyloidu i zwyrodnienia włókienkowego, w którym główną rolę odgrywa zmienione białko tau. Wzdłuż naczyń mózgowych odkładają się złogi beta-amyloidu. Stwierdza się też w mózgu, szczególnie w korze mózgowej, zmniejszenie liczby neuronów i synaps. Za to obserwuje się zwiększoną aktywność tkanki glejowej (przede wszystkim – mikrogleju). Liczba blaszek starczych narasta wraz z upływem czasu i jeśli dojdzie do przekroczenia pewnego jej progu, choroba zaczyna się ujawniać klinicznie. Jeśli liczba blaszek w 1 mm3 tkanki mózgowej przekracza 8 u osób powyżej 50. roku życia, 10 – u osób powyżej 65. roku życia i 15-u osób powyżej 75. roku życia – wiadomo, że choroba jest w toku.

Beta-amyloid jest składnikiem białka prekursorowego amyloidu (APP), którego funkcja nie jest znana. W wyniku patologicznej przemiany wskutek mutacji genu dochodzi do powstania włókienkowej postaci beta-amyloidu, którego toksyczne działanie polega na uszkodzeniu białek szkieletowych neuronów, co w następstwie prowadzi m.in. do znaczącego utrudnienia przewodzenia w neuronach. Prawdopodobnie beta-amyloid także indukuje proces apoptozy neuronów. Białko tau normalnie stabilizuje komórkę nerwową, w chorobie Alzheimera ta funkcja białka tau jest upośledzona.

W mózgu chorego na chorobę Alzheimera dochodzi do zmniejszenia neuronów cholinergicznych, zwłaszcza w korze nowej. Zmniejsza się aktywność enzymu acetylocholinesterazy, co wpływa istotnie na działanie ważnego neuroprzekaźnika, jakim jest acetylocholina. W tej chorobie stwierdza się też zaburzenia neuroprzekaźnictwa dopaminergicznego, serotoninergicznego i GABA-ergicznego.

 

Jak wspomnieliśmy, choroba Alzheimera zaczyna się w sposób niezauważalny. Przebiega z różną szybkością – szybciej u osób młodszych. Zwykle trwa od 5 do 12 lat. Początkowo występują zaburzenia pamięci polegające na trudności w zapamiętywaniu nowości. Chory gorzej sobie radzi z obsługą instrumentów, przyrządów, gorzej jeździ samochodem. Niekiedy pojawiają się zaburzenia nastroju: chory bywa płaczliwy albo nadmiernie agresywny. W późniejszym okresie pacjent ma już wyraźne zaburzenia pamięci, zarówno świeżej, jak i odległej. Często po wyjściu z domu nie jest w stanie znaleźć drogi powrotnej. Jest mu czasem trudno wysłowić się, stara się używać bardzo prostej składni. Mowa rzadko jest płynna. Nasilają się objawy lękowe, depresyjne. Czasem występują halucynacje. Pacjent przestaje dbać o siebie.

W zaawansowanej chorobie pacjent nie jest w stanie nikogo rozpoznać, wypowiada pojedyncze słowa, czasem w ogóle nie mówi. Na ogół spędza cały czas w łóżku, nie jest w stanie samodzielnie jeść. Zwykle zapada w głęboka apatię, czasem jednak zdarzają się objawy gwałtownego pobudzenia. Pacjent nie trzyma ani stolca, ani moczu. Wymaga cewnikowania. Pojawiają się uogólnione i ogniskowe objawy neurologiczne.

 

Śmierć następuje w wyniku powikłań pozamózgowych, najczęstszą jej przyczyną jest zapalenie płuc.

 

 




cellulitis

Celulitis – zapalenie tkanki łącznej

 

Cellulit i cellulitis to dwa różne schorzenia.

Cellulit czytaj tutaj >>
Zapalenie tkanki łącznej (łac. cellulitis) – choroba tkanki leżącej pod skórą właściwą, wywoływana przez infekcję bakteryjną (szczepy bakterii: Staphylococcus aureus- gronkowiec złocisty i Streptococcus pyogenes – paciorkowiec ropny).

 

Często występuje po wcześniejszym zranieniu, ukąszeniu bądź poparzeniu, z reguły na odsłoniętych partiach ciała.

 

Głównym objawem jest silne zaczerwienie skóry, przybierające odcień purpurowy oraz ból i pieczenie. Oprócz tego początkowo mogą wystąpić: ból głowy, nudności i gorączka. Zapalenie oprócz tkanki łącznej może sięgać głębiej (np. do węzłów limfatycznych).

 

 




zacma

Choroby oczu zaćma ( katarakta), jaskra, bielmo, „mętne widzenie”, wtręty ciała szklistego

 

Zaćma

Zaćma, znana też jako katarakta polega na prowadzącym do zaburzeń w ostrości widzenia zmętnieniu soczewki. Jest to jedna z najczęstszych chorób oczu. Wśród wielu typów zaćmy najbardziej rozpowszechnioną jest odmiana „starcza” czyli związana z wiekiem.
Zaćma związana z wiekiem jest konsekwencją zamian zachodzących w organizmie. W raz z upływem lat zmianie ulega równowaga biochemiczna i osmotyczna konieczna do zachowania przejrzystości soczewki. Ponieważ w zewnętrznych warstwach soczewki zwiększa się nawodnienie tracą one przejrzystość, co niekorzystnie wpływa na ostrość widzenia.

 

Zaćma o charakterze w wtórnym występuje często jako powikłanie po zapaleniu błony naczyniowej. Znane są też przypadki zaćmy pourazowej powstałej w wyniku uszkodzenia oka ciałami obcymi, silnego promieniowania, porażenia prądem.

 

Czynnikami sprzyjającemu wystąpieniu zaćmy wtórnej mogą być choroby takie jak:
– cukrzyca
– tężyczka
– choroby oka
Pojawienie się zaćmy może być tez związane z przyjmowanymi lekami, np. sterydami
Nie leczenie zaćmy może doprowadzić do całkowitej utraty wzroku.

 

Objawy

W przypadku zaćmy związanej z wiekiem najczęstszymi zwiastunami choroby są:
– zamglone widzenie
– problemy z widzeniem w jasnym świetle
– szybkie męczenie się oczu
– zniekształcone widzenie przedmiotów

 

Proponuję Suplementy diety:

LUTEIN PLUS
Wit E
Beta Carotene
Protect 4 Life (miłorząb japoński)
wit C-1000 Plus

 

Jaskra

Jaskra to schorzenie oczu, które doprowadza do trwałego uszkodzenia nerwu wzrokowego. Przyczyną owej choroby jest wzrost ciśnienia śródgałkowego, na co składa się szereg czynników.
Przyczyny zaniku nerwu wzrokowego
Pierwsza z nich polega, na podwyższeniu ciśnienia śródgałkowego. Powodowane jest to działaniem cieczy wodnistej, która nie mogąc opuścić gałki ocznej gromadzi się w oku, co z kolei wywołuje wzrost ciśnienia wewnątrz oka. Ucisk, jaki wywiera ono na nerwy wzrokowe w konsekwencji powoduje ich obumieranie i utratę wzroku.
Zwężone naczynia krwionośne w obrębie gałki ocznej, które dostarczają krew do nerwów wzrokowych. Jeśli przez te naczynia nie zostanie dostarczona odpowiednia ilość krwi a wraz z nią produkty odżywcze, tlen dochodzi wówczas do obumierania nerwu wzrokowego, co w efekcie również prowadzi do ślepoty.
Profilaktyka

Jedynym sposobem uniknięcia jaskry są regularne badania u okulisty. Tylko lekarz jest w stanie wykryć schorzenie i zastosować odpowiednie leczenie. Po ukończeniu 30 roku życia zaleca się poddawanie profilaktycznym badaniom co 2 lata, zaś po 40 roku życia co rok. Kolejnym krokiem obniżającym ryzyko choroby jest dbanie o niski poziom cholesterolu, zbyt wysoki poziom ogólny cholesterolu sprzyja rozwojowi choroby gdyż blaszki cholesterolowe osadzają się w naczyniach krwionośnych, co z kolei powoduje wzrost ciśnienia.

 

Proponuję Suplementy diety:
wit C-1000 Plus
Omega 3
Triple Potency Lecithin
Wit E
dieta bogata w błonnik, dużo warzyw owoców, ryb

 
Bielmo

 

Bielmo rogówki, rozległe zbliznowacenie rogówki w następstwie spraw zapalnych lub urazowych, owrzodzeniach prowadzące do zmętnienia i nieodwracalnego zaburzenia widzenia, często ze znacznym zniekształceniem rogówki.

Proponuję Suplementy diety:
LUTEIN PLUS
wit C-1000 Plus
Polinesian Noni (liofilizowany sok z noni)
Garlic Caps (czosnek z pietruszką)

Bielmo umiejscowione w rogówce centralnie powoduje utratę wzroku.

 

Wtręty ciała szklistego

„Jestem okularnicą. Zaczęło się od wady -1,5 dioptrii w siódmej klasie szkoły podstawowej. Z czasem doszłam do -11,0 dioptrii. Miałam do wyboru: mocniejsze, grubsze i cięższe szkła albo ćwiczenia wzroku według autorskiego programu Litwinowa. Wybrałam ćwiczenia. Wada zmniejszyła się do -5,5 dioptrii, ale ciągle miałam problemy z tzw. wtrętami ciała szklistego. Są to początkowo latające przed oczyma czarne nitki, pajączki, które zbijają się później w grudki utrudniające czytanie, a nawet normalne widzenie.

 

Jakiś czas temu, na spotkanie dla mojej grupy w Krakowie, przyjechali wspaniali wykładowcy z Łodzi: dr Krystyna Cybart i dr Adam Cybart. Pani doktor mówiła o podobnych problemach z oczami, których doświadczyła osobiście – i które skończyły się po zażywaniu luteiny. Oczywiście od razu na drugi dzień zakupiłam preparat Lutein i zaczęłam zażywać regularnie jedną kapsułkę dziennie. Nie myślałam, że poprawa mojego wzroku może być tak szybka, tym bardziej mnie więc zaskoczyła, ale i ucieszyła. Poleciłam więc luteinę mojej niemal niewidomej przyjaciółce. Cierpi ona na zespół okulistyczno -neurologiczny Stargarta (nie przeszkadza jej to w byciu dystrybutorem CF!). Widziała jedynie szare kolory z poświatą. Ale już po zażyciu półtora opakowania preparatu Lutein zaczęła widzieć żywe kolory. Również polepszyło się jej widzenie o zmierzchu i akomodacja oczu.

 

Przegląd literatury na temat suplementów żywieniowych wspomagających jakość widzenia przynosi interesujące wiadomości. Co roku odkrywa się w przyrodzie coraz więcej substancji o właściwościach przeciwutleniających. Są to tzw. „żywe pokarmy” – związki fitochemiczne. Należą do nich również luteina i zeaksantyna, zaliczane do rodziny karotenoidów. Są to również podstawowe barwniki znajdujące się w centralnej części siatkówki, które pomagają w filtracji szkodliwego dla oczu światła. LUTEINA działa w oku jak żółty filtr świetlny. Jej mikroskopijne ilości gromadzą się w części środkowej oka w tzw. plamce żółtej i w soczewce. Zmiany chorobowe w obrębie żółtej plamki mogą prowadzić do postępującej utraty centralnego widzenia kolorów, do pogłębiających się problemów z czytaniem oraz rozpoznawaniem twarzy. Badania wykazały, że dzienna dawka luteiny – w ilości 6 mg może zredukować występowanie uszkodzeń siatkówki aż o około 43%. Jako bardzo silny antyoksydant, luteina chroni też siatkówkę przed działaniem wolnych rodników. Musimy pamiętać, że substancji tej nie potrafimy sami wyprodukować, dlatego tak ważne jest dostarczanie jej w diecie.

Naturalnym źródłem luteiny jest szpinak, sałata, pietruszka, brokuły, seler i kapusta włoska. Jeżeli spożycie tych produktów jest niedostateczne, to koniecznie powinniśmy naszą dietę suplementować luteiną. Szczególnie powinny o to zadbać osoby, u których występuje zwiększone ryzyko degeneracji plamki żółtej, czyli: palacze, kobiety po menopauzie oraz ludzie z jasnym kolorem oczu i ci, którzy narażeni są na długotrwałe działanie promieni słonecznych i UV.

Według starożytnej medycyny chińskiej, kondycja oczu jest ściśle związana z funkcjonowaniem niektórych narządów wewnętrznych, m.in. wątroby. Taoistyczne ćwiczenia oczu nie tylko je wzmacniają, ale też zapobiegają schorzeniom takim jak zaćma, astygmatyzm, krótkowzroczność, jaskra, a nawet mogą pomóc przy problemach z wątrobą. Nasuwa się więc wniosek – preparat Liver Aid, wspomagający wątrobę, może być pomocny przy problemach z oczami, których funkcjonowanie wiąże się tak ściśle właśnie ze stanem wątroby. Natomiast wtręty ciała szklistego oka związane są z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu moczowego. W tym przypadku dobrze wspomóc się czosnkiem z pietruszką (Garlic Caps). Najbardziej jednak niszczący wpływ na nasze oczy ma wszechobecny stres. Niech więc w naszym domu zawsze będą składniki mineralne (Power Mins) oraz witaminy z grupy B (Stress Management B-Complex.)

Tak więc „okularniku” – używaj swojej siły i wiedzy. Czas najwyższy, abyś zaczął to robić. Nie musisz nosić coraz mocniejszych szkieł. Suplementuj dietę luteiną, oczyść swoją wątrobę i nerki, ćwicz, a szybko dostrzeżesz pozytywne rezultaty.”

/mgr biologii Liliana Jacek CaliNews styczeń/luty 2001r./

 




Chrypka (zapalenie gardła, krtani)

 

Objawy chrypki:

zmiana barwy głosu; ból gardła, kaszel

 

Przyczyny:

  • Nieprawidłowe działanie strun głosowych najczęściej spowodowane infekcją wirusową lub bakteryjną
  • podrażnienie strun głosowych przez dym tytoniowy
  • nadwerężenie długotrwałą pracą
  • porażenie nerwów mięśni krtani przez guz w śródpiersiu
  • rak krtani
  • chrypce sprzyjają zaburzenia emocjonalne i hormonalne.

 

Ryzyko zachorowania: Rośnie u osób intensywnie używających w pracy głosu: nauczycieli, aktorów, sprzedawców, a także u palaczy tytoniu.

 

Możliwe powikłania: Nadużywanie głosu po wystąpieniu chrypki może spowodować jej utrwalenie.

Diagnostyka: W przypadku chrypki trwającej dłużej niż tydzień, której towarzyszą trudności w oddychaniu i przełykaniu, lub gdy chrypka wystąpiła bez wyraźnej przyczyny, należy zwrócić się o pomoc do lekarza rodzinnego.

Pomoc doraźna: Płukanie lub inhalacja naparem z szałwii i oszczędzanie głosu.

Profilaktyka:

Unikanie palenia, oszczędzanie głosu, unikanie bardzo zimnych lub gorących napojów, unikanie klimatyzowanych pomieszczeń. Polecany wypoczynek w morskim klimacie.
/źródło: gazeta.pl/zdrowie/




crohna (1)

Crohna choroba (Leśniowskiego – Crohna)

 

Choroba Crohna zwiększa ryzyko wystąpienia raka aż dwudziestokrotnie!

Choroba Leśniowskiego-Crohna jak i wrzodziejące zapalenie jelita grubego należą do grupy nieswoistych zapaleń z lokalizacją w przewodzie pokarmowym. Zmiany w chorobie Leśniowskiego-Crohna mają charakter ogniskowy (”ang. skip lesions”) w przeciwieństwie do wrzodziejące zapalenie jelita grubego, w którym to występują zmiany ciągłe.

 

Statystycznie w chorobie Leśniowskiego-Crohna najczęściej procesem zapalnym objęty zostaje końcowy odcinek jelita krętego. Może dotyczyć każdego jego odcinka, lecz najczęściej lokalizuje się w końcowej części jelita cienkiego oraz początkowej jelita grubego. Nieco rzadziej proces zapalny toczy się w okrężnicy lub odbytnicy. W sporadycznych przypadkach zajęciu ulegają tylko i wyłącznie górne piętra przewodu pokarmowego.
Schorzenie Leśniowskiego-Crohna charakteryzuje się chronicznym, długotrwałym owrzodzeniem jednego lub kilku odcinków przewodu pokarmowego. Owrzodzenie rozprzestrzenia się we wszystkich warstwach ścian jelita i atakuje cały układ trawienny, począwszy od jamy ustnej do odbytu, jak również przyległe węzły chłonne, będąc często wstępem do raka. Co ciekawe, zmiany mogą obejmować kilka fragmentów jelita i być przedzielone zupełnie zdrowymi odcinkami przewodu pokarmowego.

Dokładna przyczyna powstania choroby nie jest znana. Przypuszcza się jednak, że głównymi czynnikami są:
czynnik genetyczny, zaburzenia immunologiczne, czynniki środowiskowe (chemiczne, bakteryjne, wirusowe) oraz psychiczne.
Wśród bakterii, które mogą odgrywać rolę w etiopatogenezie wyróżnia się pałeczkę Yersinia (jersinia), prątki gruźlicy Yersinia pseudotuberculosis (gruźlica) oraz prątki paragruźlicze.

Źródło:
Wiad. Lek. 1994: 47 (19/20) s.784-787, il., bibliogr. 19 poz., sum., „Przypadek choroby Leśniowskiego-Crohna poprzedzony infekcją Yersinia pseudotuberculosis” (A case of Leśniowski-Crohn disease proceded by Yersinia pseudotuberculosis infection.) – Dąbrowska-Ufniarz Elżbieta, Jarosz Mirosław, Jarosz Olgierd, Nekanda-Trepka Anita

 

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

to przewlekłe nieswoiste zapalenie jelita grubego, występujące najczęściej w odbytnicy, mogące się szerzyć w sposób ciągły, na jego dalsze odcinki. W przebiegu procesu zapalnego zawsze zajęta jest odbytnica , w 50-54% odbytnica i esica a w 20% całe jelito grube. W nielicznych przypadkach zmiany mogą objąć końcowy odcinek jelita cienkiego. Stan zapalny jelita grubego ograniczony jest z reguły jedynie do błony śluzowej, zaś pozostałe warstwy ściany jelita (mięśniówka i błona surowicza) pozostają niezmienione. Choroba przebiega najczęściej w postaci ostrych rzutów przedzielonych okresami remisji.
Dużą rolę przypisuje się stresom psychicznym, zmianom w sposobie odżywiania, stosowaniu leków przeciwbólowych (zwłaszcza niesteroidowych leków przeciwzapalnych), zakażeniom pokarmowym (bakteryjnym) oraz infekcjom innych narządów. Zarówno początek choroby, jak i przebieg następnych zaostrzeń może charakteryzować się różnym nasileniem objawów od postaci łagodnej do ciężkiej o piorunującym przebiegu.

Pierwszymi, a zarazem najczęstszymi objawami są biegunka z domieszką śluzu i krwi w kale. Pojawiać się mogą się również kurczowe bóle brzucha oraz uczucie parcia na stolec spowodowane zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego (przyspieszona perystaltyka, nadmierna kurczliwość jelita grubego).

 




angina

Angina

 

Angina to zakaźna, ogólnoustrojowa choroba, której przyczyną są najczęściej bakterie (paciorkowce), bądź wirusy. Drobnoustroje rezydują w jamie ustnej, nosie, gardle, działanie układu immunologicznego powstrzymuje objawy chorobowe, w niesprzyjających warunkach jednak dochodzi do zachorowania. Angina przebiega zazwyczaj bez poważniejszych komplikacji i po odpowiedniej kuracji pacjent wraca do zdrowia, nie wolno jej jednak ignorować, ponieważ może doprowadzić do groźnych powikłań, również zagrażających życiu.

 

Przyczyny

Powodem choroby są wspomniane powyżej czynniki infekcyjne (bakterie, wirusy), bardzo łatwo jest się zarazić, angina przenosi się bowiem drogą kropelkową. Narażeni jesteśmy w pracy, szkole, dusznych pomieszczeniach, dużych skupiskach ludzi. Do zakażenia może także dojść przez dotyk, wystarczy ująć słuchawkę telefonu, z którego wcześniej korzystał chory, skorzystać z należącej do chorego klawiatury. Na naszych dłoniach gromadzą się tysiące bakterii, po dotknięciu własnego nosa czy ust następuje zakażenie.

 

Choroba atakuje łatwiej, gdy jesteśmy przemęczeni (zarówno fizycznie, jak i psychicznie), osłabieni z powodu innych chorób, źle się odżywiamy, niedostatecznie ciepło się ubieramy, przemoczymy nogi.

Częściej angina dotyka osób z obniżoną odpornością, zażywających leki chemiczne bez dodatkowe wsparcia i wzmacniania układu odpornościowego.

 

Objawy

Okres wykluwania się choroby jest krótki, to 1 – 3 dni, możliwość zakażenia pojawia się przez cały czas trwania ostrych objawów choroby.
Głównymi objawami anginy są:

  • silny, promieniujący do uszu ból gardła;
  • obrzęk gardła, trudności w przełykaniu;
  • wysoka gorączka (powyżej 38 stopni);
  • powiększone i bolesne przy ucisku węzły chłonne, szczególnie szyi;
  • powiększenie, przekrwienie migdałków;
  • biały nalot na migdałkach;
  • zaczerwienienie łuków podniebiennych i otaczających je błon śluzowych;
  • brak apetytu;
  • złe samopoczucie, apatia;
  • utrudnione oddychanie
  • nieprzyjemny zapach z ust;

 

Cudowny dar odporności (czytaj)

 




czyrak (1)

Czyraki (również powracające)

 

Czyrak to choroba skóry wywoływana przez gronkowce lub paciorkowce. Jest to ropne zapalenie woreczka włosowego i przylegającego do niego gruczołu łojowego. Typowy czyrak to bardzo bolesny guzek o podstawie zapalnej, powstający wokół mieszka włosowego na twarzy, szyi, klatce piersiowej, pośladkach.

 

Zapalenie to rozszerza się na tkankę podskórną i skórę tworząc twardy, zaczerwieniony, bolesny naciek, na którego szczycie powstaje po kilku dniach około wyjścia włosa martwiczy czop.
Samo nacinanie czop i czyszczenie nie wystarcza, gdyż jeśli jest to spowodowane bakterią to ogniska zapalne będą pojawiać się w innych miejscach czasem zraz obok zwłaszcza jeśli organizm jest osłabiony i sam nie jest w stanie walczyć z zakażeniem. Najważniejsze to działać przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie oraz wzmacniać odporność.

Czyraki mogą nawracać. Szczególnie narażeni na nawroty choroby są chorzy na cukrzycę i inne choroby (zażywające leki chemiczne) osoby otyłe, pracujące (lub żyjące) w złych warunkach higienicznych o dużym spadku odporności.

 

 




anemia

Anemia

 

Anemia może powstać w wyniku zmniejszenia wytwarzania (erytrocytów lub hemoglobiny), bądź w wyniku zwiększenia rozpadu krwinek czerwonych, bądź z powodu ich utraty. Do pierwszej grupy należą między innymi niedokrwistości niedoborowe (niedobór żelaza czy witaminy B12), do drugiej niedokrwistości hemolityczne, a do trzeciej niedokrwistości pokrwotoczne.

 
Jakie są objawy:

Wiodącymi objawami niedokrwistości są:

bladość skóry, z odcieniem niekiedy żółtawym, bladość błony śluzowej jamy ustnej oraz spojówek oka, ograniczenie sprawności ruchowej, poprzez łatwe męczenie się i występowanie tzw. zadyszki wysiłkowej przy stosunkowa małych wysiłkach, ogólna ociężałość bóle i zawroty głowy, senność, apatia, szum w uszach, mroczki przed oczami, a w przypadkach ciężkich skłonność do omdleń, a nawet stany podgorączkowe i pobolewania w okolicy serca o charakterze przypominającym niewydolność wieńcową.

 

Nie ma swoistego objawu, czy też zespołu objawów niedokrwistości, gdyż większość z nich możemy obserwować w wielu stanach chorobowych innych narządów.
Właściwe rozpoznanie niedokrwistości, zwłaszcza stopnia jej nasilenia, prawdopodobne przyczyny i zmiany chorobowe, a na tej podstawie poprawne leczenie, może ustalić tylko lekarz na podstawie informacji uzyskanych od chorego oraz stwierdzonych zmian przedmiotowych uzupełnionych diagnostycznymi badaniami laboratoryjnymi. Najbardziej przydatnymi badaniami jest morfologia krwi oraz badanie bioptyczne szpiku kostnego.

Najważniejszą i najczęściej występującą grupą niedokrwistości są anemie z niedoboru żelaza. Stanowią prawie 80% wszystkich niedokrwistości i dotyczą głównie kobiet.
Przyczyną anemii z niedoboru żelaza jest najczęściej utrata krwi (i związanego z nim żelaza) w wyniku przewlekłych krwawień z dróg rodnych (krwawienia miesiączkowe), z przewodu pokarmowego (spowodowane głównie chorobą wrzodową), z dróg moczowych i innych narządów.

 

Jeśli w pożywieniu nie dostarczamy organizmowi żelaza w odpowiedniej ilości (np. w przypadku ścisłej diety wegetariańskiej) albo że zapotrzebowanie na ten makroelement wzrasta (w ciąży, podczas karmienia).
Inną dużą i rozpowszechnioną grupą anemii są niedokrwistości megaloblastyczne, w których krwinki czerwone są większe od prawidłowych. Najczęstszą przyczyną tych niedokrwistości jest niedobór witaminy B12 (zdecydowana większość przypadków) i kwasu foliowego (rzadziej).

 

Dużą, na szczęście rzadszą, grupą są niedokrwistości hemolityczne. Hemoliza oznacza dosłownie rozpuszczenie krwinek; w medycynie tym pojęciem określa się skrócenie czasu przeżycia erytrocytów (prawidłowo około 120 dni) do kilku tygodni lub dni. Jeśli organizm nie nadąża z produkcją nowych krwinek, to pojawia się niedokrwistość.

 

 




bielactwo

Bielactwo

 

( białe plamy na skórze)

Bielactwo nabyte przeważnie jest wywołane przewlekle postępującym rozpadem komórek barwnikowych skóry, z pozostawieniem białych odbarwionych plam.

 

Przyczyny prawdopodobne:

  • czynniki genetyczne, gdyż w 30% przypadków bielactwo występuje rodzinnie
  • zjawiska autoimmunologiczne, które miałyby polegać na wytwarzaniu przeciwciał niszczących melanocyty
  • związek choroby z układem nerwowym, układ odbarwień bowiem ma nierzadko postać segmentarną, zgodną z kształtem obszaru skóry zaopatrywanego przez dany nerw
  • zmiany w nerwach obwodowych
  • po wstrząsach psychicznych i nerwowych
  • po mocnym działaniu promieni nadfioletowych
  • po mechanicznym uszkodzeniu skóry

 

Bielactwo nabyte może dotyczyć całego układu barwnikowego, zmiany pojawiają się: na włosach, błonach śluzowych, w uchu wewnętrznym, oku, ośrodkowym układzie nerwowym, czyli wszędzie tam, gdzie barwnik – melanina – występuje w warunkach normalnych. Plamy bielacze najczęściej umiejscawiają się na grzbietach rąk, twarzy, szyi, narządach płciowych. Zmiany wyglądu chorych, zależne od rozległości odbarwień i pierwotnej karnacji skóry, mają zwykle bardzo duży, ujemny wpływ na psychikę tych osób.

 

 




astma

Astma

 

/Rys. Warstwa śluzu na migawkach komórek nabłonka oddechowego w obrazie z mikroskopu skaningowego/
Astma to trudności z oddychaniem spowodowane niemożnością całkowitego wyrzucenia z płuc zalegającego powietrza. Gromadzenie się gęstego, lepkiego śluzu w płucach i zapychanie kanałów powietrznych, blokuje wypychanie powietrza na zewnątrz, ale nie jego dopływ.

 

Z dietetycznego punktu widzenia za przypadłość te odpowiedzialne są przede wszystkim mleko pasteryzowane i oczyszczona skrobia tworzące śluz i krochmal w organizmie.

 

Astma to wynik reakcji organizmu na alergeny najczęściej spowodowane rozwojem grzybów – pasożytów.
Bardzo ważnymi alergenami są zarodniki pleśni. Na przykład pleśnie Alternaria mogą być przyczyną astmy (w okresie jesiennym). Podobnie zarodniki Candida, Trichophyton, Aspergillus fumigatus- mogą spowodować wystąpienie ciężkiego napadu astmy.

 

Kiełkujące zarodniki w niszach naszego organizmu, przy sprzyjających okolicznościach tj. osłabiony organizm, zaburzone środowisko wewnętrzne stosowanymi lekami chemicznymi, antybiotykami, złym odżywienia, stresem itd…, wytwarzają tam grzybnię, która rozprzestrzenia się, niszcząc struktury anatomiczne i wywołuje stan zapalny spowodowany odpowiedzią układu immunologicznego na obecność grzyba.”

 

Dr Stewen M.Halla fragmenty z książki pt. „Noni przez Twoje ciało”
„… Jeżeli alergie i obrzęki są związane z astmą, to Noni pomaga na obydwa schorzenia. W mojej praktyce miałem wiele dzieci i dorosłych z astmą, którzy dzięki zażywaniu Noni zaprzestali używania inhalatorów. Noni pomaga „przepędzić” infekcje bronchitowe i zaobserwowałem zmniejszoną ilość wydzielin śluzowych u dzieci. Rozmawiałem z wieloma pacjentami którzy chorowali na chroniczny bronchit i zaczęli zażywać Noni, które spowodowało zmniejszenie zapotrzebowania na tlen…

W naturalnym soku z Noni (niepasteryzowanym) – POLINESIAN NONI – jest wiele składników działających przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, oczyszczająco, rozkurczowo oraz leczniczo. Miedzy innymi należą do nich fitocydy, skopoletyna, prokseronina, damnacanthal, wytwarzany w organizmie pod wpływem odpowiednich składników Noni – tlenek azotu oraz serotonina/melatonina. Dla przykładu Noni pobudza biosyntezę lenku azotu w organizmie, który jest odpowiedzialny za rozluźnienie mięśni gładkich ciał jamistych, co dobrze wspomaga profilaktykę i leczenie choroby astmy.

 

 




AZS atopowe zapalenie skóry

Jest chorobą nieznanego pochodzenia, polegającą na nieprawidłowej reakcji układu immunologicznego, który po zetknięciu się z alergenem powoduje nadmierne wytwarzanie przeciwciał i powstanie stanu zapalnego skóry.

 

Głównymi objawami atopowego zapalenia skóry są zaczerwienienie i suchość skóry, jej swędzenie i skłonność do nawrotowych zakażeń bakteryjnych. Zmiany najczęściej lokalizują się na zgięciach łokciowych i kolanowych, na twarzy i szyi, ale mogą obejmować całe ciało (patrz: erytrodermia). Atopowemu zapaleniu skóry często towarzyszą również inne schorzenia atopowe: astma oskrzelowa, sezonowy lub przewlekły katar sienny oraz alergiczne zapalenie spojówek.

 

Choroba ma przebieg wieloletni z okresami kiedy objawy są mniej lub bardziej nasilone. W przebiegu choroby ma znaczenie stres emocjonalny, który sam nie jest bezpośrednią przyczyną objawów, ale poprzez wpływ układu nerwowego może stać się czynnikiem wyzwalającym objawy u osoby chorej.

Skóra objęta zapaleniem staje się sucha, zaczerwieniona, podrażniona, często powstają łuszczące się płatki lub pęcherzyki. Pęcherzyki mogą się sączyć, tworząc strupy, lub pękać pozostawiając drobne ranki.
Zapaleniu skóry zazwyczaj towarzyszy swędzenie, które jest jednym z najbardziej dokuczliwych doznań. Gdy trwa bez przerwy chorzy zwłaszcza dzieci stają się pobudliwe i rozdrażnione. Sytuacja pogarsza się ze względu na zmęczenie i bezsenność (bardzo często świąd nasila się w nocy).
Trwałe zmiany skórne w miejscach szczególnie widocznych (twarz, dłonie) sprawiają, że starsze dziecko czuje się oszpecone i onieśmielone, może unikać kontaktu z rówieśnikami. Bardzo potrzebne jest mu wsparcie ze strony rodziców lub opiekunów. Jeżeli AZS jest zaawansowane, konieczna jest współpraca nauczycieli (powinni być poinformowani o chorobie) z rodzicami dziecka.

 

Zaostrzeniu choroby sprzyjają zakażenia bakteryjne – gronkowcem złocistym.