Półpasiec

 

 

to jedna z częściej występujących chorób zakaźnych podobnie jak ospa wietrzna . I choć objawy każdej z nich są odmienne, to obie wywoływane są przez tego samego wirusa Herpesvirus varicella-zoster. Ospa wietrzna jest uogólnioną ostrą chorobą zakaźną, która rozwija się w wyniku zarażenia się wspomnianym już wirusem i najczęściej zdarza się u dzieci. Po jej przechorowaniu wirusy ospy wietrznej przechodzą w stan tzw. „uśpienia” w zwojach nerwowych. Jednakże w sprzyjających warunkach np. w czasie infekcji dróg oddechowych, mogą one ulegać reaktywacji.

Wynikiem reaktywacji zakażenia wirusem varicella-zoster jest półpasiec, którego istotą jest stan zapalny nerwu czuciowego oraz skóry unerwionej przez ten nerw – najczęściej na tułowiu lub rzadziej na kończynie górnej lub dolnej albo na głowie. Charakterystyczne jest, że zmiany chorobowe dotyczą zawsze jednej połowy ciała. Stąd też wzięła się nazwa choroby.

 

Półpasiec zaczyna się najczęściej bólem występującym wzdłuż zaatakowanego nerwu. Ból ma charakter ostry, piekący lub palący i dość często jest bardzo silny. Po 2-3 dniach bólu na skórze w tym miejscu pojawia się wysypka pęcherzykowa z odczynem zapalnym skóry. Pęcherzyki, podobnie jak w ospie wietrznej, ulegają przemianie w krosty zasychające w strupki. Wysypka rozwija się zwykle 3 do 5 dni.
Szczególnymi i niebezpiecznymi postaciami półpaśca są:

  • półpasiec oczny – występujący w okolicy oka, ponieważ grozi zajęciem rogówki oka. Dlatego też wymaga konsultacji okulistycznej.
  • Półpasiec uszny – obejmujący okolicę ucha, któremu towarzyszy ból ucha, szum uszny i zawroty głowy. Wymaga leczenia laryngologicznego.

 

U części pacjentów (szczególnie w starszym wieku) pomimo wygojenia się zmian skórnych, ból utrzymuje się nadal przechodząc w tzw. neuralgię półpaścową. Neuralgia ta może trwać miesiące, a nawet lata. Dlatego od samego początku półpaśca ważne jest skuteczne leczenie przeciwbólowe, ponieważ w ten sposób można uniknąć rozwoju uporczywych nerwobólów półpaścowych.
U około 2 procent chorych dochodzi do uogólnionej wysypki pęcherzykowej, świadczącej o znacznym zmniejszeniu odporności organizmu.

 

Powikłania po półpaścu są rzadkie i są to:
nerwobóle, uszkodzenia nerwów czaszkowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu, zespół Guillaina-Barrego. Grupę szczególnego ryzyka zachorowania na półpaśca stanowią osoby po transplantacji szpiku kostnego. Około 30 procent z nich w ciągu roku od zabiegu choruje na półpasiec.

Leczenie półpaśca skórnego, podobnie jak ospy wietrznej, ma na celu złagodzenie dolegliwości. Od początku choroby ważne jest skuteczne leczenie przeciwbólowe oraz włączenie doustnego leku przeciwwirusowego np. acyklowiru, ponieważ ogranicza to częstość neuralgii półpaśćowej. W terapii stosuje się również witaminy z grupy B oraz miejscowe środki odkażające.
Intensywne leczenie konieczne jest u chorych z upośledzeniem odporności w półpaścu uogólnionym, w półpaścu ocznym lub usznym oraz przy powikłaniach narządowych.
Przebieg półpaśca w dużej mierze zależy od naszego układu odpornościowego. Gdy działa on sprawnie, to choroba mijają zwykle bez śladu, choć w pojedynczych przypadkach mogą pozostawać na skórze blizny lub przebarwienia. W przypadku osłabienia odporności półpasiec może okazać się bardzo ciężką chorobą o niepewnym rokowaniu.

/ źródło – lek. med. Ewa Pakuła – „Dbam o zdrowie” – maj 2004 /

 

OSPA WIETRZNA /czytaj/

 

Suplementy diety wzmacniające odporność:

Polinesian Noni (sok z owocu noni)
VIRAGO (kompleks roślinny)
Stress management B compl. lub mega B
C-1000, C-500 lub C-plus (witamina C naturalna)
Calcium Magnesium Plus (wapń z magnezem)
Garlic Caps (czosnek z pietruszką)




Wirus grypy

 

Wirus grypy zaliczany jest do ortomyksowirusów. W przeciwieństwie do innych mikroorganizmów (bakterii, grzybów, pasożytów) wirus nie ma budowy komórkowej. W zasadzie nic nie potrafi robić samodzielnie: nie oddycha, nie pobiera pokarmu, nie rozmnaża się. Potrafi jednak świetnie wykorzystywać w tym celu komórki zaatakowanego organizmu. Zmusza je do powielania własnej informacji genetycznej, a także do produkcji białek niezbędnych do… zakażania kolejnych komórek.

Jego najbardziej charakterystyczną cechą, która wyróżnia go spośród wszystkich znanych wirusów, jest nadzwyczajna zdolność do wykazywania zmienności – stąd każdego roku mamy do czynienia z innym rodzajem wirusa, a także z nieco inną jego mutacją.

 

Zasadniczo wirusy grypy są podzielone na trzy typy:

A – zakaża on nie tylko ludzi, ale także wiele ssaków (w tym ssaki wodne) i ptaki
B – ten podtyp zakaża wyłącznie człowieka
C – zakaża ludzi i świnie – przebieg tego zakażenia jest najłagodniejszy.
Wirus grypy zakaża komórki nabłonka dróg oddechowych, niszcząc je. Namnaża się ponadto w drogach oddechowych, powodując uszkodzenie nabłonka i otwierając w ten sposób drogę bakteriom chorobotwórczym, czyli daje możliwość dołączania się powikłań (innych chorób).

 

W czasie bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną, wirus jest przenoszony przez wdychanie mikroskopijnych kropelek wydzielin z dróg oddechowych (mówi się, że do zakażenia dochodzi drogą kropelkową). Źródłem infekcji jest chory człowiek, gdyż do zakażenia dochodzi podczas kaszlu lub kichania, rzadziej w czasie bezpośredniego kontaktu, np. pocałunku i rzadko drogą kontaktów pośrednich, np. przez używanie wspólnych przedmiotów.

Najwyższą zakaźność wykazuje chory w objawowym okresie infekcji. Okres wylęgania choroby od momentu zakażenia wynosi od 6 godzin do 2 dni. Zachorowania występują głównie późną jesienią i zimą.

Wirus grypy charakteryzuje się znaczną zmiennością i to jest przyczyną możliwości wielokrotnych zachorowań. Jednakże im wyższa ogólna i obronna sprawność układu odpornościowego tym mniejsze jest ryzyko zachorowań i wystąpienia groźnych powikłań.

W leczeniu, jak też w profilaktyce grypy, rzadko stosuje się typowe leki przeciwwirusowe. Zaleca się natomiast leczenie objawowe:

 

  •  odpoczynek z dużą ilością snu i maksymalnym ograniczeniem aktywności fizycznej tak, aby wszelki „wysiłek” organizmu był skoncentrowany na walce z wirusem,
  • dietę lekko strawną z zastosowaniem dużej ilości płynów, np. soków owocowych,
  •  preparaty witaminowe – głównie witaminę C i E, a także rutynę
  • preparaty wapnia, które mają zmniejszać przepuszczalność naczyń krwionośnych
  • w uzasadnionych przypadkach preparaty przeciwkaszlowe,
  •  leki które działają także przeciwgorączkowo i przeciwbólowo

 

Warto wspomnieć przy tej okazji, iż ludzkie białka odpornościowe zwane interferonami wykazują swoją maksymalną aktywność przeciwwirusową w temperaturze ok. 38 stopni C – tak więc osoby młode, bez współistniejących chorób serca, powinny zażywać leki przeciw – gorączkowe dopiero wtedy, gdy temperatura ich ciała przekracza 38 stopni C. U dzieci przy podwyższonej gorączce należy zawsze skonsultować się z lekarzem.

 

Antybiotyki nie leczą grypy!!!

 

W niepowikłanej grypie nie ma sensu podawanie antybiotyków. Również profilaktyczne stosowanie antybiotyków (np. u osób, które nie chcą lub ze względów zawodowych nie mogą położyć się do łóżka) sprawia, iż ich własny układ odpornościowy jest sztucznie tłumiony. Jest więc słabszy w walce z chorobą.

Wysoka odporność organizmu to profilaktyka przeciw zachorowaniem na grypę, a jeśli już nawet dojdzie do zakażenia to silny układ odpornościowy znakomicie radzi sobie w zwalczaniu grypy i przeciwdziała powikłaniom.

 

Suplementy diety CaliVita wzmacniające odporność:
Virago (kompleks roślinny)
Polinesian Noni (sok z owocu noni)
Zenthonic (sok z owocu mangostan)
Ocean21 (algi)
Immunaid (vilcacora)
C-1000, C-500 lub C-plus (witamina C naturalna)
Garlic Caps (czosnek z pietruszką)
AC Zymes (żywe kultury bakterii)

 

Powikłania po grypie występują średnio u około 6% chorych, jednak występują tutaj duże różnice w zależności od wieku pacjenta. Według dostępnych danych powikłania u osób starszych powyżej 65 roku życia mogą pojawić się nawet u 30% chorych, a u dzieci poniżej 2 roku życia nawet u 15%. Najrzadziej powikłania występują w grupie pacjentów od 18 do 35 roku życia.
Powikłania pojawiają się z reguły po 12-18 dniach od zachorowania. Występują przede wszystkim u osób z osłabioną odpornością immunologiczną – cierpiących na przewlekłe choroby układu krążenia i dróg oddechowych, na cukrzycę, osób po transplantacjach narządów (a tym samym poddawanych leczeniu immunosupresyjnemu), poddawanych radio- i chemioterapii oraz osób zakażonych wirusem HIV. Powikłania mogą być powodowane przez sam wirus grypy, chociaż najczęściej ich przyczyną są nadkażenia bakteryjne, a nie rzadko także grzybicze.

 

Do najczęstszych patogenów nadkażających występującą infekcję wirusową należą: paciorkowce (Streptococcus pneumoniae), gronkowce (Staphylococcus aureus) oraz Haemophilus influenzae (szczególnie u dzieci). Szczególnie niebezpieczna jest infekcja gronkowcem złocistym. Obserwuje się wówczas łączne działanie tych dwóch drobnoustrojów, mogące zakończyć się wstrząsem toksycznym, co nie rzadko prowadzić może do zgonu, szczególnie osób w podeszłym wieku.

 

Do najczęstszych powikłań zakażenia wirusem grypy należy:

  • zapalenie płuc (u osób zdrowych zmiany w płucach są zazwyczaj organiczne, natomiast u osób w podeszłym wieku może rozwinąć się obustronne zapalenie płuc o ciężkim przebiegu) i oskrzeli
  • zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok obocznych nosa, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia (szczególnie niebezpieczne u osób po 65 roku życia)
  • zapalenie mięśni (najczęściej występuje u dzieci)
  • zapalenie mózgu i opon mózgowo rdzeniowych
  • zapalenia nerwów obwodowych, zapalenie wielonerwowe, zapalenie Guillaine-Barre, zapalenie rdzenia kręgowego
  •  zespół wstrząsu toksycznego oraz zespół Rey`a (choroba wieku dziecięcego w odpowiedzi na leczenie salicylanami, podczas której dochodzi do obrzęku mózgu, stłuszczenia wątroby, występują wymioty, utrata przytomności, wzrost ciśnienia tętniczego – w ciężkich przypadkach może dojść do uszkodzenia mózgu dziecka, a nawet jego śmierci)



Wirus opryszczki (łac.Herpes)

 
Opryszczka (wirus Herpes simplex) potocznie zwana „zimnem” , to powszechnie występujące i nawracające schorzenie skóry i błon śluzowych. Wywołuje ją wirus -Herpes simplex, którego nosicielem jest większość z nas. To jeden z najbardziej złożonych i podstępnych drobnoustrojów. Pasożytuje w komórkach nerwowych i potrafi pozostać w uśpieniu przez wiele lat. Czasem jednak, pod wpływem różnych bodźców budzi się i atakuje organizm.

Podstępny wirus opryszczki (Herpes simplex) atakuje w najmniej spodziewanych momentach. Nie wolno go lekceważyć, gdyż powikłania – i to wcale nie natury kosmetycznej – mogą być poważne.Im szybciej sięgniemy po skuteczny preparat przeciwwirusowy tym większe mamy szanse, że nie pojawią się nieestetyczne i bolesne pęcherzyki.

Szacuje się, że ok. 80% ludności jest zakażone wirusem opryszczki. Nie wszyscy jednak chorują na opryszczkę. U większości osób nie ma objawów zakażenia, nie pojawia się opryszczka. Natomiast część nosicieli wirusa cierpi na nawrotowe występowanie choroby. Częstotliwość występowania opryszczki jest różna u poszczególnych osób. U niektórych występuje ona kilka razy do roku, u innych natomiast pojawia się co kilka tygodni, lub częściej.

Zakażenie wirusem opryszczki następuje zwykle we wczesnym dzieciństwie drogą kropelkową lub przez bezpośredni kontakt z zakażonymi osobami lub przedmiotami (np. przez pocałunek lub używanie tego samego kubka lub sztućców, czy też np. szminki). Wirus wnika przez skórę lub śluzówkę, przedostaje się do komórek nerwowych i pozostaje tam w stanie utajonym, w zwojach nerwowych. Bytuje tam nieaktywny, utajony, już na zawsze. Utajony wirus nie powoduje objawów aż do czasu uaktywnienia.

Uaktywniony wirus powraca wzdłuż nerwu ze zwoju, w którym bytuje, do komórek nabłonka skóry, wywołując u chorego uczucie podobne do swędzenia i pieczenia w miejscu, w którym później pojawi się opryszczka. W komórkach nabłonka wirus rozmnaża się, co powoduje powstanie na skórze pęcherzyka wypełnionego płynem surowiczym.

 

Na uaktywnienie wirusa wpływać mogą:

  • obniżeniem ogólnej odporności organizmu
  • przeziębienie, grypa,
  • miesiączka,
  • zmęczenie,
  • niedożywienie,
  • uszkodzenie naskórka (skaleczenie, spękane wargi, zabiegi dentystyczne),
  • silne nasłonecznienie,
  • silne przeżycia, stres
  • nadmierne wyziębienie organizmu
  • przegrzanie organizmu

 

Jak powstaje opryszczka

Okres zwiastunów (faza mrowienia) – w zakażonym miejscu pojawia się nieprzyjemne uczucie przypominające swędzenie, pieczenie, kłucie. Trwa to 1-2 dni.

Pęcherzyk (faza pęcherzyka) – w miejscu, gdzie pojawiło się zaczerwienienie (np. warga) powstaje grudka, która przekształca się w bolesne i łatwo rozprzestrzeniające się pęcherzyki.

Nadżerka (faza sączenia) – z pękających pęcherzyków sączy się przezroczysty płyn. W tej fazie wirus łatwo może przenieść się na inne osoby.

Strup (faza strupa) – nadżerki zaczynają zasychać i goić się, tworząc strupki. Nie powinno się ich dotykać – uszkodzony strupek powoduje ból i krwawi. Zdrapywanie go znacznie wydłuża czas gojenia i może spowodować powstanie blizny,może dochodzić do nadkażeń bakteryjnych w odkrytej ranie.

Wirus opryszczki może zostać przeniesiony przez dotyk na inne części ciała i wywołać tam zakażenie. Bardzo groźne jest przeniesienie wirusa do oka. Może dojść do zapalenia powieki, spojówki oraz do zapalenia rogówki.

Na zmiany opryszczkowe nie wolno w żadnym wypadku stosować kortykosteroidów i antybiotyków. W razie zastosowania na opryszczkę kortykosteroidów i antybiotyków objawy skórne utrzymują się nawet kilka tygodni, stają się bardziej rozległe i pozostawiają po sobie trwałe przebarwienia.

 

Rozróżnia się dwa typy wirusa opryszczki pospolitej:

Opryszczka zwykła lub opryszczka pospolita powoduje ok. 75% infekcji opryszczkowych, umiejscowionych najczęściej na twarzy (granica czerwieni wargowej i nosa). HSV-1 najszybciej rozprzestrzenia się u dzieci i zazwyczaj atakuje jamę ustno-gardłową, mózg i opony mózgowo-rdzeniowe. Nieleczona opryszczka u dzieci jest bardzo niebezpieczna i grozi śmiercią.
Opryszczka narządów płciowych

jest to choroba przenoszona drogą płciową, powodującą pęcherzyki oraz owrzodzenia na skórze okolicy płciowej i odbytu. W 95% spowodowana jest Herpes Simplex Virus typ 2, a w pozostałych przypadkach przez Herpes Simplex Virus typ 1, który najczęściej jest przyczyną opryszczki wargowe Herpes simplex przenosi się łatwo i szybko drogą kropelkową oraz w wyniku bezpośredniego kontaktu z zainfekowaną osobą. Uaktywniony wirus powiela się w tysiącach egzemplarzy, a jego cząstki są transportowane wzdłuż nerwu do komórek nabłonka skóry.
Objawy opryszczki na skórze pojawiają się, zazwyczaj 4-7 dni po stosunku, czemu towarzyszy bolesność i świąd tej okolicy z towarzyszącym zaczerwienieniem. Następnie dochodzi do powstania małych bolesnych pęcherzyków, które pękają tworząc powierzchowne owrzodzenia z czerwoną obwódką z tendencją do zlewania. Po około 10 dni owrzodzenia goją się pozostawiając niewielką bliznę. Powyższe objawy często połączone są z ogólnym osłabieniem, gorączką i trudnością w oddawaniu moczu.

Opryszczka narządów płciowych

Opryszczka u kobiet – występuje na wargach sromowych, łechtaczce, w pochwie lub na szyjce macicy.
Opryszczka u mężczyzn – zmiany najczęściej umiejscawiają się na napletku, żołędzi i trzonie prącia.
U obu płci zmiany mogą rozwijać się w okolicy odbytu w wyniku kontaktów analnych.

Pierwszorazowe wystąpienie opryszczki jest zdecydowanie najgorsze. Około 40% osób nigdy nie miało powtórnego ataku. Pozostali jednak mają około 4 do 5 nawrotów rocznie. U osób, które mają nawrotową opryszczkę, objawy pojawiają się zwykle po stosunkach seksualnych, opalaniu, po fizycznym lub emocjonalnym stresie. Wirusy opryszczki są bardzo trudne do zwalczania i odporne na działanie antybiotyków.

 

Antybiotyki nie niszczą wirusów!!! Działają tylko na bakterie, i to nie na wszystkie!!!

 

Znakomitym produktem stosowanym w przypadku opryszczki zwykłej i opryszczki narządów płciowych jest preparat VIRAGO
– produkt zdolny do selektywnego hamowania autoreprodukcji wirusa.

W skład VirAgo wchodzą najsilniejsze ekstrakty ziół:
*wyciąg z liści oliwki europejskiej,
*ekstrat z kory Pau d’Arco
*ekstrat z kory Kociego Pazura ( Vilcacory )
*Cynk i L-lizyna przyczynia się do zwalczania przez organizm infekcji wirusowych opryszczki, L-Lysine Plus

Podstawowym atutem produktu jest wzajemny synergizm działania odpowiednio dobranych roślin leczniczych.
Działanie VirAgo sprowadza się do aktywizacji ważnych komórek odpornościowych, zw. makrofagami, które krążąc w organizmie, oczyszczają organizm, pochłaniając wirusy. VIRAGO zapobiega nawrotom opryszczki.
Osłabiony organizm, pozbawiony układu odpornościowego na wskutek terapii antybiotykowych czy chemioterapii lub po lekach chemicznych, nie ma sił na własną obronę, dlatego ważnym elementem jest jego wspomaganie oraz wspomaganie wytwarzania interferonu. Interferon to bardzo ważny czynnik chroniący komórkę przed inwazją wirusa do jej wnętrza oraz przed dokonaniem zmian kodu genetycznego w komórce. Substancja ta zmniejsza odtwarzanie wirusa w komórkach przez hamowanie syntezy wirusowego RNA i DNA.

Wzmacnianie układu odpornościowego to jeden z podstawowych warunków zapobiegania powstawania opryszczki. Znakomicie sprawdza się tu VIRAGO , można go stosować 2 razy w roku w cyklach 10 dniowych.

Profilaktycznie stosuje się : 1 tabletka 3 razy dziennie godzinę przed posiłkiem przez 10 dni, następnie 10 dni przerwy i powtórzyć ponownie przez 10 dni. Cykl taki można powtarzać maksymalnie 6-8 tygodni. Przeliczaj 1 tabl. na 20 kg wagi ciała (dawka dzienna) Kurację powtórzyć po 10 dniach.

Suplementy diety mogące pomóc w zapobieganiu uaktywnieniu się opryszczki:

VIRAGO (kompleks roślinny)
L-lisine Plus (lizyna)
C-1000, C-500 lub C-plus (witamina C naturalna)
Garlic Caps (czosnek z pietruszką)
oraz
AC Zymes (żywe kultury bakterii)

Ponieważ wirus znajduje się w zwojach układu nerwowego ważne jest zażywanie witamin z grupy B i magnezu
Stress management B compl. lub mega B
Calcium Magnesium Plus (wapń z magnezem)

 

Zaobserwowano, że niektóre produkty żywnościowe powodują uaktywnianie się wirusa opryszczki. Zawierają one argininę – aminokwas, który jest za to odpowiedzialny.
Są to m in.
orzeszki ziemne,
cola,
piwo,
czekolada,
produkty pełnoziarniste,
migdały,
fasola,
groch,
orzechy laskowe

Inny aminokwas – lizyna działa zupełnie odwrotnie hamuje rozwój wirusa. ( składnik VIRAGO)
Produkty zawierające lizynę:
ryby,
kurczaki,
chude mięso,
mleko,
sery w tym żółty ser,
jaja
wszystkie pokarmy białkowe
bób
wyroby z soi
drożdże.

 

Panuje przekonanie, że utrzymanie równowagi między lizyną a argininą (aminokwas z grupy endogennych) odgrywa istotną role w leczeniu opryszczki. Istnieje podejrzenie, że wirus opryszczki (HSV-1 opryszczka wokół ust, HSV-2 opryszczka narządów płciowych, ospa wietrzna) potrzebuje do życia argininy natomiast lizyna hamuje jego rozwój.

Uwaga ! dużych dawek lizyny nie powinno się podawać dzieciom gdyż neutralizując działanie argininy – hormonu wzrostu, może spowolnić wzrost.

Bezpieczna systematyczna dzienna dawka to: 500 mg, chociaż niektórzy eksperci zalecają 1 g dziennie podczas posiłków.

Źródło:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Lizyna
http://www.dooktor.pl/
http://www.medycynakomorkowa.com
http://www.witaminy.org.pl/




Wirusowe zapalenie wątroby WZW

 

Wirusowe zapalenia wątroby (WZW) – potocznie zwane żółtaczką wywołuje kilka rodzajów wirusa. Oznacza się je kolejnymi literami alfabetu: A, B, C, itd. Zakażenie spowodowane wirusem typu B i typu C jest jednym z najbardziej powszechnych – przekracza w skali globu pół miliarda ludzi. Corocznie z powodu powikłań tych zakażeń umiera na całym świecie blisko 300 000 osób.

 

Wirusowe zapalenia wątroby typu A, B i C zagrażają uszkodzeniem wątroby prowadzącym do jej całkowitej niewydolności, co zagraża zgonem. Najczęstszą postacią niewydolności jest tzw. marskość wątroby powodowana przede wszystkim przewlekłym wirusowym zapaleniem typu B, jak też typu C.
Wirus typu B jest niebezpieczny także dla innych narządów (np. serca). Zakażenie wirusem typu A chociaż przechodzone jest lżej – może być długotrwałe, a wówczas pojawić się mogą zaburzenia hematologiczne, aplazja szpiku, ostra niewydolność nerek, a nawet ostra niewydolność wątroby prowadząca do zgonu.

 

WZW przyczyną marskości wątroby

 

Marskość wątroby jest procesem wyniszczenia i degeneracji wątroby prowadzącym do jej całkowitej niewydolności, a w konsekwencji do zgonu. Wątroba marska – to chora, niewydolna struktura złożona z ognisk zwłóknienia i martwicy, wśród których pojawiają się ogniska regeneracji przybierające formę guzków. Cały narząd zmniejsza się, wątroba twardnieje. Przez długi czas rozwoju marskości może nie być objawów chorobowych.

Nie leczenie przyczyn marskości, czyli w tym przypadku przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby prowadzi do, wodobrzusza, zmian naczyniowych i nadciśnienia wrotnego, a w konsekwencji do krańcowej niewydolności tego organu. W zaawansowanej marskiej wątrobie wzrasta ryzyko rozwoju raka. Kres nie leczonej marskości to śpiączka i zgon. W zaawansowanej marskości wątroby jedynym skutecznym sposobem leczenia jest przeszczep. Warto też w tym miejscu przypomnieć, że marskość pojawia się nie tylko z powodu długotrwałego wirusowego zapalenia wątroby, ale bardzo często z powodu alkoholizmu.

 

WZW TYPU A – ŻÓŁTACZKA POKARMOWA

Najłagodniejszą odmianą WZW jest zakażenie wirusem typu A.
Choroba ta rozprzestrzenia się drogą pokarmową. Wywołuje ją wirus HAV (Hepatitis A Virus), przenoszony drogą pokarmową. Stąd też potoczna nazwa choroby – żółtaczka pokarmowa, czy żółtaczka typu A. Toteż zakażenie wirusem typu A określa się jako chorobę brudnych rąk lub żółtaczkę pokarmową. Nietrudno zarazić się np. w publicznej toalecie czy poprzez korzystanie z ogólnej stołówki, jeśli zarządzający nie przestrzegają zasad higieny.

 

Jak dochodzi do zarażenia

1. Przyczyną może być spożycie zanieczyszczonej wirusem wody pitnej, mytych w niej owoców i innych surowych pokarmów.
2. Wirus znajduje się we krwi i stolcu, wystarczy zatem, że osoba będąca nosicielem wirusa nie umyje rąk po wyjściu z toalety i zacznie przygotowywać dla innych posiłek.
3. Szczególnie narażone na infekcje są osoby podróżujące. Szacuje się, że ryzyko zachorowania na WZW typu A wśród podróżujących jest 100 razy większe niż ryzyko zachorowania na dur brzuszny.
4. Do zakażenia może dochodzi także poprzez bliski kontakt z osobą zakażoną w bezobjawowym stadium choroby.

 

Powikłania WZW typu A

Konsekwencją przejścia zapalenia wątroby typu A mogą być: żółtaczka cholestatyczna, zaburzenia hematologiczne, aplazja szpiku, ostra niewydolność nerek, a nawet ostra niewydolność wątroby prowadząca do zgonu.

 

WZW TYPU B

Niebezpieczne zakażenia WZW typu B
WZW typu B jest schorzeniem poważnie zagrażającym zdrowiu. Wirus uszkadza wątrobę, powodując jej marskość, a także może być niebezpieczny dla innych narządów (np. serca).

1watroba-marskaJak dochodzi do zarażenia

Wirus typu B znajduje się we krwi i innych wydzielinach chorego. Do zakażenia dochodzi głównie podczas kontaktu z krwią. „Klasyczną” do niedawna sytuacją, podczas której dochodziło do zarażenia, był zabieg chirurgiczny przeprowadzany w szpitalu… Na szczęście powszechnie wykonywane przed zabiegami szczepienia już znacznie wyeliminowały to zakażenie.

 

Wirus zapalenia wątroby typu B jest 50 do 100 razy bardziej zakaźny niż wirus HIV. Toteż do zakażenia może dojść wskutek:

  • skaleczenia (naruszenia ciągłości skóry) lub błon śluzowych – instrumentami medycznymi i niemedycznymi – np. cążkami do wycinania skórek, w trakcie tatuażu, itp.
  • przetoczenia zakażonej HBV krwi i jej produktów,
  • zanieczyszczone igły i strzykawki u narkomanów; (W przypadku osób w wieku 21 – 40 lat narkotyki są przyczyną ok. 1/5 wszystkich zachorowań,
  • stosunki płciowe, (częsta przyczyna u ludzi młodszych)
  • zakażenia wewnątrzmaciczne w czasie ciąży oraz około- i poporodowe
  • zabiegi w zakładach fryzjerskich, kosmetycznych, stomatologicznych czy salonach tatuażu.

Uwaga! Niezbędne są środki ostrożności, gdy nosiciel wirusa typu B jest w rodzinie

 

Osoby zakażone (rodzice, dziadkowie), sprawujące opiekę nad dziećmi oraz zdrowi opiekujący się zakażonymi dziećmi powinni szczególnie uważać na możliwość przeniesienia wirusa nie tylko drogą krwi, lecz i wydalin (wydzielina pochwowa, mocz, mleko kobiece). Zakaźność wirusa typu B jest bowiem większa niż wirusa typu C.

U co 10 zakażonego choroba przechodzi w stan przewlekły. Niestety w dłuższej perspektywie czasowej prowadzi to do marskości.

Powikłania WZW typu B

Powikłania choroby są bardzo poważne, często prowadzą do, marskości, która może objawiać się wodobrzuszem, zaburzeniami czynności mózgu czy krwawieniami z żylaków przełyku. Dalszym następstwem może być raka wątroby, a nawet zgon. Często jedyną szansą na przeżycie jest przeszczepienie wątroby.

 

WZW TYPU C – ŻÓŁTACZKA C

Wirusowe zapalenie wątroby typu C – zwane jest także WZW C lub potocznie żółtaczką C wywołane jest zakażeniem przez wirus zapalenia wątroby typu C (HCV: Hepatitis C Virus). HCV jest małym organizmem, który ulega szybkim mutacjom. Istnieje w sześciu najważniejszych odmianach zwanych genotypami, oznaczanych numerami od 1 do 6. Identyfikacja genotypu u chorego jest bardzo ważna, ponieważ niektóre odmiany poddają się leczeniu łatwiej niż inne. Oznacza to, że czas leczenia będzie się różnić w zależności od stwierdzonego u danego pacjenta genotypu. Za źródło zakażenia uznawana jest zakażona wirusem krew.

Ta postać zapalenie wątroby wyróżnia się tym, ze około 30 – 50 proc. zakażeń przebiega przewlekle, tli się przez dłuższy czas i po kilkudziesięciu latach może doprowadzić do marskości wątroby.

 

Zakażenie WZW typu C ma miejsce głównie:

1. W czasie leczenia szpitalnego, gdy przetaczana jest krew, dokonywana iniekcja, itp.
2. Endoskopia i dializa uznane są obecnie za główne drogi zakażeń w służbie zdrowia.
3. U kobiet, w sytuacji okołoporodowej, z matki na dziecko ( ryzyko takie kształtuje się w granicach 3-6%)
4. W trakcie zabiegu stomatologicznego, gdy nie zachowane są niezbędne warunki higieny
5. Możliwe jest też zakażenie u fryzjera i kosmetyczki ; zakażenia te są mało prawdopodobne, ale nie wykluczone.
6. Możliwe jest zakażenie na drodze seksualnej – chociaż ryzyko zakażenia tą drogą uważa się za znikome. (Rośnie – jeśli stosunek seksualny odbywa się w warunkach uszkodzeń ciągłości powłok skórnych i śluzówek u partnerów, to do zakażenia dochodzi prawdopodnie na drodze „krew zakażona-krwiobieg drugiej osoby)

 

Powikłania WZW typu C

Jeśli WZW typu C tli się przez dłuższy czas -to po kilkudziesięciu latach może doprowadzić do marskości wątroby. Decyduje o tym stan zdrowia, odporność pacjenta i genotyp wirusa (podtyp), który zakaził organizm. Nie da się obecnie przewidzieć u którego pacjenta rozwinie się marskość wątroby.

/Oprac. mgr Edward Ozga Michalski- fragmenty/

 




Wirusy

 

 

grypaWirusy grypy

Wirus grypy zaliczany jest do ortomyksowirusów. W przeciwieństwie do innych mikroorganizmów (bakterii, grzybów, pasożytów) wirus nie ma budowy komórkowej. W zasadzie nic nie potrafi robić samodzielnie: nie oddycha, nie pobiera pokarmu, nie rozmnaża się. Potrafi jednak świetnie wykorzystywać w tym celu komórki zaatakowanego organizmu. Zmusza je do powielania własnej informacji genetycznej, a także do produkcji białek niezbędnych …czytaj dalej

 

opryszczkaWirus opryszczki (łac.Herpes)

Opryszczka (wirus Herpes simplex) potocznie zwana „zimnem” , to powszechnie występujące i nawracające schorzenie skóry i błon śluzowych. Wywołuje ją wirus -Herpes simplex, którego nosicielem jest większość z nas. To jeden z najbardziej złożonych i podstępnych drobnoustrojów. Pasożytuje w komórkach nerwowych i potrafi pozostać w uśpieniu przez wiele lat. Czasem jednak, pod wpływem różnych bodźców budzi się …czytaj dalej

 

watroba1Wirusowe zapalenie wątroby (WZW)

Wirusowe zapalenia wątroby (WZW) – potocznie zwane żółtaczką wywołuje kilka rodzajów wirusa. Oznacza się je kolejnymi literami alfabetu: A, B, C, itd. Zakażenie spowodowane wirusem typu B i typu C jest jednym z najbardziej powszechnych – przekracza w skali globu pół miliarda ludzi. Corocznie z powodu powikłań tych zakażeń umiera na całym świecie blisko 300 000 osób.Wirusowe zapalenia wątroby typu A, B i C zagrażają uszkodzeniem… czytaj dalej

 

polpasiecPółpasiec

Półpasiec to jedna z częściej występujących chorób zakaźnych podobnie jak ospa wietrzna . I choć objawy każdej z nich są odmienne, to obie wywoływane są przez tego samego wirusa Herpesvirus varicella-zoster. Ospa wietrzna jest uogólnioną ostrą chorobą zakaźną, która rozwija się w wyniku zarażenia się wspomnianym już wirusem i najczęściej zdarza się u dzieci. Po jej przechorowaniu wirusy ospy wietrznej przechodzą w stan tzw. „uśpienia” …czytaj dalej

 

ospa2Ospa wietrzna

Ospa wietrzna – jest chorobą zakaźną wieku dziecięcego, wywołuje ją wirus (Varicella-zoster- VZV), który również wywołuje chorobę zwaną półpaścem. Ospa charakteryzuje się znaczną zaraźliwością.

Człowiek, który nie chorował na ospę wietrzną (potocznie zwaną wiatrówką) po kontakcie z wirusem zapada na nią. Natomiast ten, który już przebył wiatrówkę może zachorować na półpaśca. czytaj dalej