Crohna choroba (Leśniowskiego – Crohna)

 

Choroba Crohna zwiększa ryzyko wystąpienia raka aż dwudziestokrotnie!

Choroba Leśniowskiego-Crohna jak i wrzodziejące zapalenie jelita grubego należą do grupy nieswoistych zapaleń z lokalizacją w przewodzie pokarmowym. Zmiany w chorobie Leśniowskiego-Crohna mają charakter ogniskowy (”ang. skip lesions”) w przeciwieństwie do wrzodziejące zapalenie jelita grubego, w którym to występują zmiany ciągłe.

 

Statystycznie w chorobie Leśniowskiego-Crohna najczęściej procesem zapalnym objęty zostaje końcowy odcinek jelita krętego. Może dotyczyć każdego jego odcinka, lecz najczęściej lokalizuje się w końcowej części jelita cienkiego oraz początkowej jelita grubego. Nieco rzadziej proces zapalny toczy się w okrężnicy lub odbytnicy. W sporadycznych przypadkach zajęciu ulegają tylko i wyłącznie górne piętra przewodu pokarmowego.
Schorzenie Leśniowskiego-Crohna charakteryzuje się chronicznym, długotrwałym owrzodzeniem jednego lub kilku odcinków przewodu pokarmowego. Owrzodzenie rozprzestrzenia się we wszystkich warstwach ścian jelita i atakuje cały układ trawienny, począwszy od jamy ustnej do odbytu, jak również przyległe węzły chłonne, będąc często wstępem do raka. Co ciekawe, zmiany mogą obejmować kilka fragmentów jelita i być przedzielone zupełnie zdrowymi odcinkami przewodu pokarmowego.

Dokładna przyczyna powstania choroby nie jest znana. Przypuszcza się jednak, że głównymi czynnikami są:
czynnik genetyczny, zaburzenia immunologiczne, czynniki środowiskowe (chemiczne, bakteryjne, wirusowe) oraz psychiczne.
Wśród bakterii, które mogą odgrywać rolę w etiopatogenezie wyróżnia się pałeczkę Yersinia (jersinia), prątki gruźlicy Yersinia pseudotuberculosis (gruźlica) oraz prątki paragruźlicze.

Źródło:
Wiad. Lek. 1994: 47 (19/20) s.784-787, il., bibliogr. 19 poz., sum., „Przypadek choroby Leśniowskiego-Crohna poprzedzony infekcją Yersinia pseudotuberculosis” (A case of Leśniowski-Crohn disease proceded by Yersinia pseudotuberculosis infection.) – Dąbrowska-Ufniarz Elżbieta, Jarosz Mirosław, Jarosz Olgierd, Nekanda-Trepka Anita

 

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

to przewlekłe nieswoiste zapalenie jelita grubego, występujące najczęściej w odbytnicy, mogące się szerzyć w sposób ciągły, na jego dalsze odcinki. W przebiegu procesu zapalnego zawsze zajęta jest odbytnica , w 50-54% odbytnica i esica a w 20% całe jelito grube. W nielicznych przypadkach zmiany mogą objąć końcowy odcinek jelita cienkiego. Stan zapalny jelita grubego ograniczony jest z reguły jedynie do błony śluzowej, zaś pozostałe warstwy ściany jelita (mięśniówka i błona surowicza) pozostają niezmienione. Choroba przebiega najczęściej w postaci ostrych rzutów przedzielonych okresami remisji.
Dużą rolę przypisuje się stresom psychicznym, zmianom w sposobie odżywiania, stosowaniu leków przeciwbólowych (zwłaszcza niesteroidowych leków przeciwzapalnych), zakażeniom pokarmowym (bakteryjnym) oraz infekcjom innych narządów. Zarówno początek choroby, jak i przebieg następnych zaostrzeń może charakteryzować się różnym nasileniem objawów od postaci łagodnej do ciężkiej o piorunującym przebiegu.

Pierwszymi, a zarazem najczęstszymi objawami są biegunka z domieszką śluzu i krwi w kale. Pojawiać się mogą się również kurczowe bóle brzucha oraz uczucie parcia na stolec spowodowane zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego (przyspieszona perystaltyka, nadmierna kurczliwość jelita grubego).