Wirus grypy

 

Wirus grypy zaliczany jest do ortomyksowirusów. W przeciwieństwie do innych mikroorganizmów (bakterii, grzybów, pasożytów) wirus nie ma budowy komórkowej. W zasadzie nic nie potrafi robić samodzielnie: nie oddycha, nie pobiera pokarmu, nie rozmnaża się. Potrafi jednak świetnie wykorzystywać w tym celu komórki zaatakowanego organizmu. Zmusza je do powielania własnej informacji genetycznej, a także do produkcji białek niezbędnych do… zakażania kolejnych komórek.

Jego najbardziej charakterystyczną cechą, która wyróżnia go spośród wszystkich znanych wirusów, jest nadzwyczajna zdolność do wykazywania zmienności – stąd każdego roku mamy do czynienia z innym rodzajem wirusa, a także z nieco inną jego mutacją.

 

Zasadniczo wirusy grypy są podzielone na trzy typy:

A – zakaża on nie tylko ludzi, ale także wiele ssaków (w tym ssaki wodne) i ptaki
B – ten podtyp zakaża wyłącznie człowieka
C – zakaża ludzi i świnie – przebieg tego zakażenia jest najłagodniejszy.
Wirus grypy zakaża komórki nabłonka dróg oddechowych, niszcząc je. Namnaża się ponadto w drogach oddechowych, powodując uszkodzenie nabłonka i otwierając w ten sposób drogę bakteriom chorobotwórczym, czyli daje możliwość dołączania się powikłań (innych chorób).

 

W czasie bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną, wirus jest przenoszony przez wdychanie mikroskopijnych kropelek wydzielin z dróg oddechowych (mówi się, że do zakażenia dochodzi drogą kropelkową). Źródłem infekcji jest chory człowiek, gdyż do zakażenia dochodzi podczas kaszlu lub kichania, rzadziej w czasie bezpośredniego kontaktu, np. pocałunku i rzadko drogą kontaktów pośrednich, np. przez używanie wspólnych przedmiotów.

Najwyższą zakaźność wykazuje chory w objawowym okresie infekcji. Okres wylęgania choroby od momentu zakażenia wynosi od 6 godzin do 2 dni. Zachorowania występują głównie późną jesienią i zimą.

Wirus grypy charakteryzuje się znaczną zmiennością i to jest przyczyną możliwości wielokrotnych zachorowań. Jednakże im wyższa ogólna i obronna sprawność układu odpornościowego tym mniejsze jest ryzyko zachorowań i wystąpienia groźnych powikłań.

W leczeniu, jak też w profilaktyce grypy, rzadko stosuje się typowe leki przeciwwirusowe. Zaleca się natomiast leczenie objawowe:

 

  •  odpoczynek z dużą ilością snu i maksymalnym ograniczeniem aktywności fizycznej tak, aby wszelki „wysiłek” organizmu był skoncentrowany na walce z wirusem,
  • dietę lekko strawną z zastosowaniem dużej ilości płynów, np. soków owocowych,
  •  preparaty witaminowe – głównie witaminę C i E, a także rutynę
  • preparaty wapnia, które mają zmniejszać przepuszczalność naczyń krwionośnych
  • w uzasadnionych przypadkach preparaty przeciwkaszlowe,
  •  leki które działają także przeciwgorączkowo i przeciwbólowo

 

Warto wspomnieć przy tej okazji, iż ludzkie białka odpornościowe zwane interferonami wykazują swoją maksymalną aktywność przeciwwirusową w temperaturze ok. 38 stopni C – tak więc osoby młode, bez współistniejących chorób serca, powinny zażywać leki przeciw – gorączkowe dopiero wtedy, gdy temperatura ich ciała przekracza 38 stopni C. U dzieci przy podwyższonej gorączce należy zawsze skonsultować się z lekarzem.

 

Antybiotyki nie leczą grypy!!!

 

W niepowikłanej grypie nie ma sensu podawanie antybiotyków. Również profilaktyczne stosowanie antybiotyków (np. u osób, które nie chcą lub ze względów zawodowych nie mogą położyć się do łóżka) sprawia, iż ich własny układ odpornościowy jest sztucznie tłumiony. Jest więc słabszy w walce z chorobą.

Wysoka odporność organizmu to profilaktyka przeciw zachorowaniem na grypę, a jeśli już nawet dojdzie do zakażenia to silny układ odpornościowy znakomicie radzi sobie w zwalczaniu grypy i przeciwdziała powikłaniom.

 

Suplementy diety CaliVita wzmacniające odporność:
Virago (kompleks roślinny)
Polinesian Noni (sok z owocu noni)
Zenthonic (sok z owocu mangostan)
Ocean21 (algi)
Immunaid (vilcacora)
C-1000, C-500 lub C-plus (witamina C naturalna)
Garlic Caps (czosnek z pietruszką)
AC Zymes (żywe kultury bakterii)

 

Powikłania po grypie występują średnio u około 6% chorych, jednak występują tutaj duże różnice w zależności od wieku pacjenta. Według dostępnych danych powikłania u osób starszych powyżej 65 roku życia mogą pojawić się nawet u 30% chorych, a u dzieci poniżej 2 roku życia nawet u 15%. Najrzadziej powikłania występują w grupie pacjentów od 18 do 35 roku życia.
Powikłania pojawiają się z reguły po 12-18 dniach od zachorowania. Występują przede wszystkim u osób z osłabioną odpornością immunologiczną – cierpiących na przewlekłe choroby układu krążenia i dróg oddechowych, na cukrzycę, osób po transplantacjach narządów (a tym samym poddawanych leczeniu immunosupresyjnemu), poddawanych radio- i chemioterapii oraz osób zakażonych wirusem HIV. Powikłania mogą być powodowane przez sam wirus grypy, chociaż najczęściej ich przyczyną są nadkażenia bakteryjne, a nie rzadko także grzybicze.

 

Do najczęstszych patogenów nadkażających występującą infekcję wirusową należą: paciorkowce (Streptococcus pneumoniae), gronkowce (Staphylococcus aureus) oraz Haemophilus influenzae (szczególnie u dzieci). Szczególnie niebezpieczna jest infekcja gronkowcem złocistym. Obserwuje się wówczas łączne działanie tych dwóch drobnoustrojów, mogące zakończyć się wstrząsem toksycznym, co nie rzadko prowadzić może do zgonu, szczególnie osób w podeszłym wieku.

 

Do najczęstszych powikłań zakażenia wirusem grypy należy:

  • zapalenie płuc (u osób zdrowych zmiany w płucach są zazwyczaj organiczne, natomiast u osób w podeszłym wieku może rozwinąć się obustronne zapalenie płuc o ciężkim przebiegu) i oskrzeli
  • zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok obocznych nosa, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia (szczególnie niebezpieczne u osób po 65 roku życia)
  • zapalenie mięśni (najczęściej występuje u dzieci)
  • zapalenie mózgu i opon mózgowo rdzeniowych
  • zapalenia nerwów obwodowych, zapalenie wielonerwowe, zapalenie Guillaine-Barre, zapalenie rdzenia kręgowego
  •  zespół wstrząsu toksycznego oraz zespół Rey`a (choroba wieku dziecięcego w odpowiedzi na leczenie salicylanami, podczas której dochodzi do obrzęku mózgu, stłuszczenia wątroby, występują wymioty, utrata przytomności, wzrost ciśnienia tętniczego – w ciężkich przypadkach może dojść do uszkodzenia mózgu dziecka, a nawet jego śmierci)